Güzellik ve suçun anatomisi
Spoiler yokturr
600 sayfa biraz göz korkutuyor belki ama, bu kitabı okumamak çoğu okur için büyük bir kayıptır bana göre. Arka kapakta 
Suç ve Ceza ya atıfta bulunulmuş, o kadar doğru ki. Güncel bir suç ve ceza okudum diyebilirim.
Başlarda sadece karakterleri ve yaşam tarzlarını anlattığı, üstelik ana karakterin bile onları yeni yeni tanıması beni biraz sıktı, ama bu dediklerim ilk 70-80 sayfa.
Kitabın başında küçük bir spoiler verilmesi de okumayı hızlandırıyor ve gizem katıyor. Ve o ilk sayfalarda karakterleri detaylı anlatmasaydı kitabın işleyişinde de sıkılabilirdik.
Biraz karakterleri incelemek istiyorum kitaptan çok;
Richard Papen
Anlatıcımız. Gözüme çarpan kötü bir alışkanlığı bile yoktu, anlatım için en doğru karakter oydu bence.
Olaya sırf arkadaşlarını korumak için katılıyor zaten, biraz saf salaktı ama iyi çocuktu.
Henry Winter
Duygulardan arınmış bir deha, güzellik ve bilgelik için onun gözünde her şey meşru.
Son sayfalara kadar en sevdiğim karakter oydu, kitap yutmuş gibi davranışları, soğukkanlılığı, liderliği, davranışlarındaki sert tavırlar..
Son sayfalarda ona karşı düşüncelerim keskin bir düşünceyle bozulsa da içimde bir yerlerde hala o göz alıcı karakteri duruyordu.
Francis
Başlarda pek sevmesem de aslında aralarında en iyi kalplisi o gibi. Kendi çıkarlarından çok toplumsal düşünüyordu ve bu bence çok değerli bir özellikti.
Charles
Olayın üstünden biraz zaman geçince en büyük çöküşü yaşayan ve buram buram o acımayı hissettiren karakterdi. Ben pek sevemedim nedense.
Camilla
Hiç sevmedim. Ama bu biraz da karakterin yüzeyselliğinden kaynaklanıyor olabilir. Diğerlerine kıyasla yapısını bir türlü çözemedim. Son anda eklenmiş bir karakter gibiydi, bir sorun olduğunda hemen hemen hepsinin davranışlarını ve tepkilerini tahmin edebiliyordum ama camillada bu imkansızdı. Henry ile ilişkisi de, ne bileyim çok garipti.
Bunny Corcoran
İyi ki öldü, öldüğü yere kadar ömrümden ömür gitti, bir sahnede Henry buna tokat atıyordu. Sevincimden bütün gün mutlu mutlu gezmiştim ashauqnj
Bütün bir kitap kendilerini suçlu görmeleri, duygusal çöküşleri içlerinde halletmeye çalışmaları ana konuydu aslında. Biri alkolik olmakla buldu cevabı, bir başkası başka şekilde..
Aslında kitap, okuyucunun kuru kuru 600 sayfa okumasını değil, her sayfada kendi benliğiyle yüzleşmesini amaçlıyor.
Çünkü en rahatsız edici olan, bütün bir kitap sizi düşünmeye iten şudur;
Bu karakterlerden biri olsaydınız, siz farklı mı davranırdınız?
Suç ve Ceza ya atıfta bulunulmuş, o kadar doğru ki. Güncel bir suç ve ceza okudum diyebilirim.
Başlarda sadece karakterleri ve yaşam tarzlarını anlattığı, üstelik ana karakterin bile onları yeni yeni tanıması beni biraz sıktı, ama bu dediklerim ilk 70-80 sayfa.
Kitabın başında küçük bir spoiler verilmesi de okumayı hızlandırıyor ve gizem katıyor. Ve o ilk sayfalarda karakterleri detaylı anlatmasaydı kitabın işleyişinde de sıkılabilirdik.
Biraz karakterleri incelemek istiyorum kitaptan çok;
Richard Papen
Anlatıcımız. Gözüme çarpan kötü bir alışkanlığı bile yoktu, anlatım için en doğru karakter oydu bence.
Olaya sırf arkadaşlarını korumak için katılıyor zaten, biraz saf salaktı ama iyi çocuktu.
Henry Winter
Duygulardan arınmış bir deha, güzellik ve bilgelik için onun gözünde her şey meşru.
Son sayfalara kadar en sevdiğim karakter oydu, kitap yutmuş gibi davranışları, soğukkanlılığı, liderliği, davranışlarındaki sert tavırlar..
Son sayfalarda ona karşı düşüncelerim keskin bir düşünceyle bozulsa da içimde bir yerlerde hala o göz alıcı karakteri duruyordu.
Francis
Başlarda pek sevmesem de aslında aralarında en iyi kalplisi o gibi. Kendi çıkarlarından çok toplumsal düşünüyordu ve bu bence çok değerli bir özellikti.
Charles
Olayın üstünden biraz zaman geçince en büyük çöküşü yaşayan ve buram buram o acımayı hissettiren karakterdi. Ben pek sevemedim nedense.
Camilla
Hiç sevmedim. Ama bu biraz da karakterin yüzeyselliğinden kaynaklanıyor olabilir. Diğerlerine kıyasla yapısını bir türlü çözemedim. Son anda eklenmiş bir karakter gibiydi, bir sorun olduğunda hemen hemen hepsinin davranışlarını ve tepkilerini tahmin edebiliyordum ama camillada bu imkansızdı. Henry ile ilişkisi de, ne bileyim çok garipti.
Bunny Corcoran
İyi ki öldü, öldüğü yere kadar ömrümden ömür gitti, bir sahnede Henry buna tokat atıyordu. Sevincimden bütün gün mutlu mutlu gezmiştim ashauqnj
Bütün bir kitap kendilerini suçlu görmeleri, duygusal çöküşleri içlerinde halletmeye çalışmaları ana konuydu aslında. Biri alkolik olmakla buldu cevabı, bir başkası başka şekilde..
Aslında kitap, okuyucunun kuru kuru 600 sayfa okumasını değil, her sayfada kendi benliğiyle yüzleşmesini amaçlıyor.
Çünkü en rahatsız edici olan, bütün bir kitap sizi düşünmeye iten şudur;
Bu karakterlerden biri olsaydınız, siz farklı mı davranırdınız?··
2.216 Gösterim
8 Yorum
Bu yorum görüntülenemiyor
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.