Dünyanın sana "Nobel Edebiyat Ödülü" borcu var.
Yaşar Kemal,
Sever misiniz?
Ne kadar tanıyoruz, her eseri yüreğimizde bir yerlere dokunan yazarı?
Bir gözünün kör olduğunu biliyor muydunuz mesela? Babasının gözleri önünde öldürüldüğünü, kekeme olduğunu, bir çift çarığı ve nüfus cüzdanı dahi olmadığını, çalışmak için okulu bırakmak zorunda kaldığını...
"Ta yüreğinde... Bir yerleri acıyordu. Neresi ama, hiçbir yeri... Ama acıyordu."
Hangi işle uğraşmadı ki...
Irgatlık,
Amelebaşılık,
Çiftçilik,
Bekçilik,
Öğretmen vekilliği,
Arzuhalcilik,
Ağıtçılık...
Yoksulluk bırakıyor mu yakasınız? "Rahat yaşamak ne kadar iyiydi. Rahat yaşamak... Ama bu mümkün müydü?" İnce Memed'i yazdığı sıralarda bile banklarda yatıyordu. Yastık niyetine İnce Memed'in el yazmaları...
"İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri var, bir ince yerleri, işte oraya değmemeli."
O ince yerden doğdu belki de İnce Memed... Hayatı boyunca eşitlikten, emekten, adaletten yana oldu. Bundandı adının "Komünist Kör Kemal"e çıkması. Grev yaptığı için kovuldu kimi işlerinden. Sonrasında aldı daktilosunu... Kemal Sunal Kibar Feyzo'da, "Bir semer kiralayıp hamallığa başlamışam. Niye dersen bu şehir yerinde her önüne gelene kulluk etmek ağır gelmiştir bana," der. Yaşar Kemal'in daktilo almasının hikayesi de öyle, kendi ekmeğini kendi kazanmak.
Buram buram Çukurova kokar kitapları. Zamanında aşıklık yapmış, halkın içinde yaşamıştır. Ondan iyi kim tanıyabilir yine aynı halkı? Gözlerinizi kapatıp geriye yaslandığınızda burnunuza kadar gelir portakal çiçeklerinin kokusu. Hele bir de Adana, Mersin tarafındansanız... Kim bilmez ki o rayihayı? Bir röportajında: "Dostoyevski'nin St. Petersburg'u, Tolstoy'un Moskova'sı, Balzac'ın Paris'i varsa benim de Çukurova'm var," der. O yazarların kıymeti bilinmiş, dünyaya tanıtılmıştır ama Yaşar Kemal her ne kadar çok okunduğunu düşünsek de yeterli değeri başta kendi ülkesi tarafından görememiştir. "Ehline denk gelmeyen her şey ziyan olur, can da, inci mercan da."
Nobel Edebiyat Ödülü alanların zirvesinde 15 Fransız, 11 İngiliz, 11 Amerikan yazar var. Tek Türk 
Orhan Pamuk, onu da hâlâ tartışıyoruz. Zamanında neden Yaşar Kemal almasındı?
"Okumaktan yoruldum belki de," diyor Aysu Altaş. Öyle bir an geliyor ki kitaplar bile iyi gelmemeye, yetmemeye başlıyor. Çiğdem Demirhan, "Babasının öldüğü yaşa vurmasına on sene kalmış." Teoman'ı getirdi aklıma: youtu.be/lh4lMzVcM8A?si=... Paramparça...
Orhan Veli ile giriş yapmış Hazal Kebabci:
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Sevdiğin kadar sevilmezsin demeye getiriyor Ümit Bayazoğlu: "O daha az sever seni, senin onu sevdiğinden." Bu sayı için de yazmış Dilan Çiçek Deniz: "İnsan karanlıklarıyla kendini kabul ettiği zaman özünü yakalarmış." Siz edebildiniz mi? İnsanoğlu keyif için cana kıyan tek canlıdır, diyor Mahir Şanlı. Zeynep Kahraman Füzün, "Sonunda kötü bir şey olur korkusuyla yaşadı Selim Işık her olayı." İşte dedim, işte ben!
Güzel sayıydı.
Günlerden 1 Şubat,
96. (son) sayıyı aldım bugün çıkar çıkmaz.
Bunu bitirdim ona başlıyorum.
Her son bir başlangıç değil mi insan hayatında?Dergi
Yaşar Kemal,
Sever misiniz?
Ne kadar tanıyoruz, her eseri yüreğimizde bir yerlere dokunan yazarı?
Bir gözünün kör olduğunu biliyor muydunuz mesela? Babasının gözleri önünde öldürüldüğünü, kekeme olduğunu, bir çift çarığı ve nüfus cüzdanı dahi olmadığını, çalışmak için okulu bırakmak zorunda kaldığını...
"Ta yüreğinde... Bir yerleri acıyordu. Neresi ama, hiçbir yeri... Ama acıyordu."
Hangi işle uğraşmadı ki...
Irgatlık,
Amelebaşılık,
Çiftçilik,
Bekçilik,
Öğretmen vekilliği,
Arzuhalcilik,
Ağıtçılık...
Yoksulluk bırakıyor mu yakasınız? "Rahat yaşamak ne kadar iyiydi. Rahat yaşamak... Ama bu mümkün müydü?" İnce Memed'i yazdığı sıralarda bile banklarda yatıyordu. Yastık niyetine İnce Memed'in el yazmaları...
"İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri var, bir ince yerleri, işte oraya değmemeli."
O ince yerden doğdu belki de İnce Memed... Hayatı boyunca eşitlikten, emekten, adaletten yana oldu. Bundandı adının "Komünist Kör Kemal"e çıkması. Grev yaptığı için kovuldu kimi işlerinden. Sonrasında aldı daktilosunu... Kemal Sunal Kibar Feyzo'da, "Bir semer kiralayıp hamallığa başlamışam. Niye dersen bu şehir yerinde her önüne gelene kulluk etmek ağır gelmiştir bana," der. Yaşar Kemal'in daktilo almasının hikayesi de öyle, kendi ekmeğini kendi kazanmak.
Buram buram Çukurova kokar kitapları. Zamanında aşıklık yapmış, halkın içinde yaşamıştır. Ondan iyi kim tanıyabilir yine aynı halkı? Gözlerinizi kapatıp geriye yaslandığınızda burnunuza kadar gelir portakal çiçeklerinin kokusu. Hele bir de Adana, Mersin tarafındansanız... Kim bilmez ki o rayihayı? Bir röportajında: "Dostoyevski'nin St. Petersburg'u, Tolstoy'un Moskova'sı, Balzac'ın Paris'i varsa benim de Çukurova'm var," der. O yazarların kıymeti bilinmiş, dünyaya tanıtılmıştır ama Yaşar Kemal her ne kadar çok okunduğunu düşünsek de yeterli değeri başta kendi ülkesi tarafından görememiştir. "Ehline denk gelmeyen her şey ziyan olur, can da, inci mercan da."
Nobel Edebiyat Ödülü alanların zirvesinde 15 Fransız, 11 İngiliz, 11 Amerikan yazar var. Tek Türk Orhan Pamuk, onu da hâlâ tartışıyoruz. Zamanında neden Yaşar Kemal almasındı?
"Okumaktan yoruldum belki de," diyor Aysu Altaş. Öyle bir an geliyor ki kitaplar bile iyi gelmemeye, yetmemeye başlıyor. Çiğdem Demirhan, "Babasının öldüğü yaşa vurmasına on sene kalmış." Teoman'ı getirdi aklıma: youtu.be/lh4lMzVcM8A?si=... Paramparça...
Orhan Veli ile giriş yapmış Hazal Kebabci:
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Sevdiğin kadar sevilmezsin demeye getiriyor Ümit Bayazoğlu: "O daha az sever seni, senin onu sevdiğinden." Bu sayı için de yazmış Dilan Çiçek Deniz: "İnsan karanlıklarıyla kendini kabul ettiği zaman özünü yakalarmış." Siz edebildiniz mi? İnsanoğlu keyif için cana kıyan tek canlıdır, diyor Mahir Şanlı. Zeynep Kahraman Füzün, "Sonunda kötü bir şey olur korkusuyla yaşadı Selim Işık her olayı." İşte dedim, işte ben!
Güzel sayıydı.
Günlerden 1 Şubat,
96. (son) sayıyı aldım bugün çıkar çıkmaz.
Bunu bitirdim ona başlıyorum.
Her son bir başlangıç değil mi insan hayatında?··
1 +1'leme
·4.176 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bir kaç kez aday gösterildiğini biliyorum, en azından bu içimi rahatlatıyor. Dünyanın onu fark etmiş olması.
Hayatını okuduğumda her seferinde içime dokunan yazar Yaşar Kemal iyi ki tanımışız kendisini.. Ellerinize sağlık harika bir inceleme olmuş.
Hocam bu çok çok güzel paylaşımınız için çok teşekkür ederim zevkle okudum. Yaşar Kemal okurken hisler sanırım hepimizde aynı. Yeri gelir sanki o Çukurova'da çalışan işçi sen olursun, ellerin nasır bağlar, yakıcı güneş altında erir bitersin. Yeri gelir, yokuştan ter dökerek çıkan nene olursun, yeri gelir anasını sırtına alıp taşıyan evlat olursun. Her şeyi içimize öyle güzel işletiyor ki okurken. Muazzam ötesi. Kesinlikle ödülü çok fazlasıyla hak eden bir yazar ama verilmemesi toplumun ayıbı. Ama sizler bizler ve bizim gibi okuyanları toplumda çoğaltırsak gönülden ödüllerimizi ruhuna göndeririz. Ruhu şad olsun. Ne zorluklar yaşamış hayatında, ona rağmen yazmış yine yazmış ve iyiki yazmış.
Nobel ödülü verilirse, ödül kendini temize çekmiş olur hocam. Nobel'in daha hakedene verildiğine rastlamadım.
Nerede kendi vatanına ihanet eden, memleketini kötüleyen varsa ona veriyorlar.
Ruhu Şad Olsun❤️
Ah Yaşar Kemal, nedense yaşadıkları ve hak ettiği değeri görememesi hep içimde bir yaradır. Ama düşünüyor insan, belki de yaşadıkları, çalıştığı işler olmasaydı bu denli şaheserler doğmazdı. Her şeyin bir sebebi var, biliyorum lakin hazmedemiyorum yine de. Kaç kitap var dünyada, İnce Memed gibi nakış nakış işlenen? Kaç insan var diline bu denli hakim? Bence de bu dünyanın Yaşar Kemal’e bir Nobel Edebiyat Ödülü borcu var. Yazmak kimi zaman okunmayacağını bile bile yazmaktır, belki bir gün okuyan biri çıkar diye devam etmektir. Ruhu şad olsun.
Biraz da biz insanlığın ayıbı... Gümbür gümbür okusak elbet dünyanın gözüne çarpardı.