Köpükten MedeniyetEdebiyat
Felaketler insanları neye sürükler? Hangi davranışlar normalleşirken, hangi davranışlar anormalleşir? İnsanlık, kendini kısıtlayan bir durum olmadığında köklerine dönmeye ne kadar karşı koyabilir? Medeniyet dediğimiz yapı aslında ne kadar köpüktendir?
Jack London, 1912 yılında yazdığı *Kızıl Veba* adlı kitabıyla, diğer tüm eserlerinde olduğu gibi, zamanının ne kadar ötesinde bir yazar olduğunu bir kez daha gösteriyor. Kitap, yaşlı bir adam ile çevik bir gencin, dağ yolunda ilk insanların attığı adımlara benzer adımlar atmasıyla bizi karşılıyor. Yaşlı adamın adı Granser. Medeniyetin henüz ayakta olduğu zamanlarda güzel ve sevdiği bir yaşamı olan bu adam, tüm yıkımı gözleriyle görmüş biri. Belki de bu yüzden, belki de yaşlılığın getirdiği bir özellik, baktığı her yerde o muhteşem medeniyetten bir iz görüp gözlerinin dolmasına engel olamıyor. Ancak çevresindekilere anlatmaya çalıştığı o muazzam medeniyet, yarım yamalak deri giysiler giyen çocuklar tarafından anlaşılmıyor. Yeni yüzyılın ilk insanlarına göre bu anlatılar, avlanamayacak kadar yaşlı birinin ilgi çekici hikâyelerinden ibaret. Yine de Granser anlatmaya devam ediyor. *Kızıl Veba*'nın ne kadar kısa sürede insanın en ilkel ve güçlü duygusunu harekete geçirdiğini anlatıyor: hayatta kalma içgüdüsünü. Aynı zamanda şu sorunun da oldukça can sıkıcı bir cevabını veriyor: Eğer tüm kısıtlamalar ortadan kalkarsa, insan medeniyeti ne yönde hareket eder? Medeniyetin doğrultusu, kimin hayatta kaldığına ne kadar bağlıdır?
*Kızıl Veba*, şu ana kadar okuduğum en sade ve temiz anlatıma sahip post-apokaliptik kitap olabilir. Jack London’ın karmaşık olayları yalın bir dille ve gerçekçi bir şekilde anlatma becerisi burada kendini fazlasıyla gösteriyor. Her kelimesinden büyük bir zevk aldığım bu kitabı, bu türü sevsin ya da sevmesin, herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum.
Şimdiden herkese iyi okumalar!
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.