Dokuzuncu Hariciye KoğuşuEdebiyat
Peyami Safa’nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, acıyla yoğrulmuş bir hayatın, hastane koridorlarında yankılanan iç hesaplaşmaların ve çaresizliğin romanı. Kitabın ilk sayfasından itibaren bir gencin bedeninde sıkışmış ama ruhu çok daha yaşlı olan bir karakterle karşı karşıya olduğumuzu anlıyoruz. Anlatıcımız, doğuştan bir hastalığın pençesinde, bacağındaki ağrılarla büyümüş ve yıllar içinde bu ağrılar, sadece fiziksel değil, ruhsal bir çileye dönüşmüş.
Roman, bir hastalık anlatısından çok daha fazlası. Aslında burada, bir insanın hayatı boyunca karşılaşabileceği en büyük sınavlardan biri anlatılıyor: Beklemek. Belirsizlik içinde kıvranmak, iyileşme umuduyla umutsuzluk arasında gidip gelmek. Genç adam için hastalık sadece bir tıbbi durum değil; hayatını, hayallerini ve aşkını belirleyen en büyük gerçeklik.
Ve tabii ki aşk… Hasta bir adamın, belki de hayatının en büyük tesellisi olabilecekken, ona en büyük acıyı veren duygu. Nüzhet… Öyle bir karakter ki, insan onu hem anlayıp hak veriyor hem de ona karşı bir öfke besliyor. Genç adamın ona duyduğu aşk, karşılıksız bir aşkın verdiği o derin acıyı hissettiriyor. Ama asıl mesele şu ki, aşk bile sağlıklı bir bedene muhtaç gibi görünüyor. Yazar, aşkın ne kadar bencilce olabileceğini, insanların iyilik ve şefkat sınırlarının nasıl da kendi mutluluklarıyla sınırlı kaldığını ustalıkla işliyor.
Peyami Safa’nın üslubu, okuyucuyu yavaşça içine çeken, ağır ama etkileyici bir dil barındırıyor. Melankoli, her satırda kendini hissettiriyor. Kitap boyunca, anlatıcının iç dünyasında dolaşırken, bazen onun öfkesiyle öfkeleniyor, bazen umuduyla umutlanıyor, ama en çok da onun yalnızlığını hissediyorsunuz. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, fiziksel acının, ruhsal acıyla nasıl birleştiğini gösteren, ince ama sarsıcı bir eser. Kısa ama etkili, sade ama derin… Eğer insanın kendi kaderiyle olan savaşını okumak isterseniz, bu roman tam da o savaşı anlatıyor.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.