Kayıp bir eser, kurumuş bir ağaç, yitip giden insanlık...Edebiyat
1951'de yazılan, kaybolan, yitip giden, yıllar sonra küflü bir sandıkta, ilk sayfaları eksik halde bulunan bir eser: 
Hüyükteki Nar Ağacı Öyle şeyler geliyor ki eserin başına Çukurova'da değil Avrupa'da yazılan bir kitap olsa efsanesi dilden dile dolaşır, dünyada okumayan kalmazdı. Peki ya siz okudunuz mu?
"Yusuf'u kuyudan çıkaran Allah, bizim yüzümüze bakmadı, bakmayacak."
Bir gün size ihtiyaç kalmasa ne hissederdiniz?
Varlığınızın insanlığa sunacak bir şeyi olmasa?
Yaptığınız işi yapay zeka yapsa, yerinizi robotlar alsa... Çok mu uzak? Veyahut çok mu yakın! Çukurova'da işçilerin başına gelenler de tam olarak öyle! Traktörler çıkmış, insan gücü değerini yitirmiş. Makinelerle uğraşmak insanla uğraşmaktan daha iyi geliyor toprak sahiplerine. Peki ya onca yıl topraklarda çalışan insanlar ne yapacak? Bazen gitmek gerekir değil mi? Peki ya gittiğin yer geride bıraktığın yerden daha kötü çıkarsa... İş bulma umuduyla yola çıkıyorlar Memet, Aşık Ali, Hösük ve Yusuf. 
Gazap Üzümleri'ndeki gibi bir yolculuk. Her adım, umutlarında tıpkı kitap gibi yitip giden bir kayıp. "İnsanların canlarını dişlerine takmak zorunda kalmadan yaşayabilecekleri bir yere hiç gelebilecek miyiz acaba?"
"Hayır, hayal ile yoktur benim işim.
İnan ki ne dediysem görüp söylemişim," der 
Mehmet Âkif Ersoy bir şiirinde. Yaşar Kemal'in eserlerindeki başarı da burada yatmaktadır. Anadolu insanının yaşayabileceği her acıyı tatmış, yokluğun her halini görmüş, görüp yazmıştır. Gençliğinde ırgatlık, amelebaşılık yapmıştır. İşçinin ruhunu derinden tanıyacak kadar birdir onlarla. Aşıklık geleneğini yaşamıştır. Kim der ki eserdeki "Aşık Ali" ondan başkası... Yokluğu, yok olandan daha iyi kim anlatır? "Ne bok yesin, yokluk... Yokluk ateşten gömlek."
"Zengini kim olsa sever. İş fıkarayı sevmekte."
İlk yıllardaki gibi duruyor eser, yazıldıktan 30 yıl sonra basılmış olsa da. İlk 5 sayfası kayıp, onu da yıllar sonra tamamlıyor yazar. Sonu eksik olan çok kitap gördük, başı eksik olanı ilk burada görüyoruz. Hangi konuya dokunsa ölümsüz bir kitap çıkıyor ortaya. Bize düşen onun mücadelesini dünyanın yüzüne çarpmak. Biz kendi kıymetimizi bilmedikçe kimse bilmeyecek! Kimse anlamayacak Komünist Kör Kemal'in mücadelesini. O gün traktör alacak yerimizi bugün yapay zeka. O gün toprak sahipleri kazanacak bugün teknolojiyi elinde tutan "sahipler". "Aşkı, sevgiyi, dostluğu, kardeşliği, barışı, arkadaşlığı, kandaki sıcaklığı, güzelliği alıp sattı insanoğlu, insanoğlu insanlıktan çıktı."
Geç olmadan,
Hüyükteki Nar Ağacı kurumadan...
Hüyükteki Nar Ağacı Öyle şeyler geliyor ki eserin başına Çukurova'da değil Avrupa'da yazılan bir kitap olsa efsanesi dilden dile dolaşır, dünyada okumayan kalmazdı. Peki ya siz okudunuz mu?
"Yusuf'u kuyudan çıkaran Allah, bizim yüzümüze bakmadı, bakmayacak."
Bir gün size ihtiyaç kalmasa ne hissederdiniz?
Varlığınızın insanlığa sunacak bir şeyi olmasa?
Yaptığınız işi yapay zeka yapsa, yerinizi robotlar alsa... Çok mu uzak? Veyahut çok mu yakın! Çukurova'da işçilerin başına gelenler de tam olarak öyle! Traktörler çıkmış, insan gücü değerini yitirmiş. Makinelerle uğraşmak insanla uğraşmaktan daha iyi geliyor toprak sahiplerine. Peki ya onca yıl topraklarda çalışan insanlar ne yapacak? Bazen gitmek gerekir değil mi? Peki ya gittiğin yer geride bıraktığın yerden daha kötü çıkarsa... İş bulma umuduyla yola çıkıyorlar Memet, Aşık Ali, Hösük ve Yusuf. Gazap Üzümleri'ndeki gibi bir yolculuk. Her adım, umutlarında tıpkı kitap gibi yitip giden bir kayıp. "İnsanların canlarını dişlerine takmak zorunda kalmadan yaşayabilecekleri bir yere hiç gelebilecek miyiz acaba?"
"Hayır, hayal ile yoktur benim işim.
İnan ki ne dediysem görüp söylemişim," der Mehmet Âkif Ersoy bir şiirinde. Yaşar Kemal'in eserlerindeki başarı da burada yatmaktadır. Anadolu insanının yaşayabileceği her acıyı tatmış, yokluğun her halini görmüş, görüp yazmıştır. Gençliğinde ırgatlık, amelebaşılık yapmıştır. İşçinin ruhunu derinden tanıyacak kadar birdir onlarla. Aşıklık geleneğini yaşamıştır. Kim der ki eserdeki "Aşık Ali" ondan başkası... Yokluğu, yok olandan daha iyi kim anlatır? "Ne bok yesin, yokluk... Yokluk ateşten gömlek."
"Zengini kim olsa sever. İş fıkarayı sevmekte."
İlk yıllardaki gibi duruyor eser, yazıldıktan 30 yıl sonra basılmış olsa da. İlk 5 sayfası kayıp, onu da yıllar sonra tamamlıyor yazar. Sonu eksik olan çok kitap gördük, başı eksik olanı ilk burada görüyoruz. Hangi konuya dokunsa ölümsüz bir kitap çıkıyor ortaya. Bize düşen onun mücadelesini dünyanın yüzüne çarpmak. Biz kendi kıymetimizi bilmedikçe kimse bilmeyecek! Kimse anlamayacak Komünist Kör Kemal'in mücadelesini. O gün traktör alacak yerimizi bugün yapay zeka. O gün toprak sahipleri kazanacak bugün teknolojiyi elinde tutan "sahipler". "Aşkı, sevgiyi, dostluğu, kardeşliği, barışı, arkadaşlığı, kandaki sıcaklığı, güzelliği alıp sattı insanoğlu, insanoğlu insanlıktan çıktı."
Geç olmadan,
Hüyükteki Nar Ağacı kurumadan...·
1.027 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
