Dag Solstad bu romanında (YKY) daha önceki On Birinci Roman, On Sekizinci Kitap’ta bıraktığı Bjorn Hansen’le devam ediyor. B. Hansen, sahtecilikten dört yıla yakın hapishanede kaldıktan sonra (ki oradaki yaşamı uyumsuzluklarla geçmiştir) bu kez dışardaki yaşama ayak uyduramamaktadır. Birkaç işe girip çıktıktan ve tekdüze yaşamını sürdürdükten sonra bir gün yıllardır görmediği oğlundan bir mektup alır. B. Hansen’in bir özelliği de, kimseyle görüşmemesinin yanı sıra kendine gelen mektupları da açmakta bilinçli olarak gecikmesi, belki de bundan alttan alta zevk almasıdır, fakat bu son mektupta oğlu ona bir torunu olduğunu söylemektedir. Oğlu Peter’in karısı Thea, gönderdiği kartpostalda Wiggo adlı torununun artık 11 yaşında olduğunu, isterse ona da yazabileceğini belirtmektedir.
Bjorn Hansen, sonunda oğlunun ailesini ziyaret etmeye karar verir. Karar verir ama bu o kadar kolay bir karar değildir. Bunun doğru olduğundan emin değildir. Ziyaret edip etmemeyi uzun uzun düşünür, tartışır, gel gitler yaşar. Ziyaret gerçekleştiğinde bile kararsızlıkları, endişeleri sürüp gider. “Şimdi onların evinin bodrum katında ensiz bir yatakta yatıyor ve yattığı yerde dönüp duruyordu. Hafta sonu ziyaretinin biraz daha uzatıldığı, böylelikle de pazartesi tüm günü Wiggo’yla baş başa geçirebileceği şeklindeki haberi aldığında tepeden tırnağa bir rahatlama duygusuyla titremişti. Başlangıçta torunuyla karşılaşmak konusunda hiçbir beklentisi yoktu. Kendi kanını taşıyan küçük bir çocuktu o, hepsi bu. Bunun az mı çok mu olduğu kişinin hayata karşı takındığı tutuma bağlıdır.”
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.