Hayâ ve edep incisi Hz. Osman… Öyle bir hayâ ki “Gökte melekler bile Osman’ın hayâsına bakar da utanırlar!..” bu cümleyi okumak yetiyor insanın hayran kalmasına ve kendisinden utanmasına.
Fakat yazar Hz. Osman’a hayran olmak için hareketlerini yeterli bulmayıp “doğruluğu şüpheli olaylar” yazmış. Açıkçası sadece Hz. Osman’ın elindeki varını yoğunu islama bıraktığını, Allah Resul’ü (s.a.v)in önüne tüm mal varlığını serdiğini duymak bile insanı hayran bırakmaya yetecekken yazar meseleyi büyütmeyi tercih ediyor. Size sadece bir sayfadan üç örnek vereceğim iddiamı açıklamak için:
1)”Osman’a buğz eden Allah’a buğz eder.” Bu Hz. Osman’ı ilahlaştırmak değil midir? Ne gerek var böyle şeye? Hristiyanların Hz. İsa’yı Allah’ın oğlu yapması gibi ne farkı kaldı?
2) “Bir adamın şefaati ile Ümmetimden Rabi’a ve Mudar kabileleri sayısınca insan, Cennete girecektir. Bu Osman’dır. ” şefaat diye bir şey yoktur. Her koyun kendi bacağından asılacak. Kimse kimseyi cennete götüremez herkes kendi amelleri sonucu cennete gider.
3)”Peygamberimizin ağzından anlatıyor:Ben, oturur bulunduğum sırada, Cibril bana geldi ve beni götürüp Rabbimin Cennetine koydu.
Ben otururken o anda elime bir elma kondu, elma ikiye bölündü ve içinden bir cariye çıktı, ondan daha güzel cariye görmedim. Ey cariye sen kiminsin? Dedim cevap verdi Osman ibni Affan’ınım” gerek var mıydı? Sizce gerek var mıydı huriye elmaya mucizeye?
Bu üç kısım olmasaydı ben kitabı çok severdim. Daha başında hayâsından melekler utanırdı demesi yetti beni ağlatmaya ama gerek var mıydı bunu mucizeye dökmeye?
Yer yer sahabelerin yaşadıklarını, uhud savaşı gibi önemli savaşları, Hudeybiye antlaşması gibi olayları anlatıyor ben bu olayları ortaokulda siyer dersimde bolca duymama rağmen tekrar okuyunca hüzünlenmekten büyük bir duygu seli içerisine girmekten kendimi alıkoyamadım. Keşke bize de nasip olsaydı peygamberimizle beraber kılıç tutmak fakat biz savaşımızı görmeden severek yapıyoruz. Manevi destek için okunmalı.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.