Uzun ve Bolca Spoiler İçeren Bir İnceleme...1000Kitap
Evet... Geldik serinin sonuna. Nereden başlasam bilemiyorum ama galiba genelden özele doğru gitmek benim için daha iyi olacak.
Öncelikle geçen hafta cumartesi günü başlamayı umuyordum ama başlayamadım. Böylelikle Pazartesi günü başladım ve kitabı - tuğla gibi olan o kitabı - resmen gittiğim her yere taşıdım. Onunla yatıp kalktım ve beşinci günün sonunda bitirdim... Ama şunu da ekleyeyim; o kadar çok yoğun ve yorgun ediyordu ki beni yemin ederim rüyamda bir ara Chaol'u makarna pişirirken gördüm of sndjskdkskjddjjsjs. (Oruç kafasıyla beynim yandı.) Neyse Erawan görmekten iyidir hahahahahha
~
Öncelikle bu kitap ve ondan önceki kitap, beklediğimden daha iyi çıktı. Ben her ne kadar bir yıllık ara verip sonradan devam ettiğimde kopukluk yaşarım diye düşünsem de öyle olmadı. Hatta altı ve yedinci kitaplar, benim seriye dair olan beklentilerimi son anda karşılayan kitaplar oldu. Nedenlerinden de bahsedeyim:
1) Öncelikle son kitapta bütün ama gerçekten de bütün karakterler ön plandaydı. Karakter çeşitliliği fazla olan bir evren için bu bence en iyisiydi. Bu sayede bir olayı başka açılardan görebiliyor ve o açılar sayesinde karakterlere olan tavrımızı daha net ortaya koyabiliyoruz. (Misal ben dördüncü ve beşinci kitapta hiçbir şey hissetmediğim Lysandra'ya bu son kitapta gerek duruşu gerekse gücü karşısında aşık oldum. Sevdim.)
2) Son iki kitapta (altıda Aelin yoktu) Aelin biraz daha insansıydı yani "kusursuz karakter betimlemesinden" uzaktı. İşte bu benim istediğim karakter yazılış tarzıydı. Çünkü diğer kitaplarda hep, "Aelin mükemmel, her şeyi planlar, o alımlı, kibirli ama iyi vs..." lafları dönüyordu. Günün kurtarıcısı, kahraman vs... Beşinci kitapta bütün karakterlerin harcanmasına o kadar çok sinirlerim bozulmuştu ki... Oturduğum yerden sinir krizleri geçirdim resmen jskdkdkdkdk Ama bu kitapta öyle değildi. Ben yine bu şekilde yazılır diyordum ancak neyse ki yazılmamış. Bu da benim kitaba daha yüksek puan vermeme vesile oldu. (Umarım ne demek istediğim anlaşılmıştır. Eğer anlaşılmadıysa aşağıda karakterler hakkındaki düşüncelerimden anlaşılacağını umuyorum)
3) Altıncı kitapta başka bir kültürü görmek cidden çok hoşuma gitti. Neredeyse, hiç sıkılmadan okudum. Bu da beni motive etti.
4) Evet... Geldik Kül Krallığı'na. Bu kitapta benim en ama en sevdiğim, beni en çok etkileyen durum; 800 sayfa boyunca süren Kuzey'in direnişi oldu. Ben tarih severim. Dolayısıyla bu kitapta aşkın geri, savaşın ve stratejinin ön planda olması çoook hoşuma gitti. Çok savaş sahneleri vardı. Çok olay yeri atlaması vardı. Çok karakter gözünden durumu inceleme durumu vardı. Ve bu yazılış tarzı kimi okuyucuyu yorabilir. Normaldir. Ama ben asla sıkılmadım. Aksine severek okudum.
5) Her ne kadar Aedion, Lysandra'ya karşı yaptığı ahmaklıktan ötürü beni yine sinir etse de adama cidden üzüldüm. Varını yoğunu savaşa verdi. Dahası sadece o da değil; Ansel, Galan, Fey Asilzadeleri, Lysandra, Rolfe, Mycenia'lılar, Ren, Evangeline, Ilias, Küçük Halk, Murtaugh ve daha aklıma gelmeyenler... Dediğim gibi epik fantastik savaşları çok hoşuma gider. Bu kitapta 800 sayfa boyunca Kuzey'in çaresizliği ve sona kadar olan direnişi beni kitaba bağlayan en büyük etmen oldu. Yüksek puan vermemin sebebi de. Elbette daha pek çok olay vardı. Kimisine göre bu öncelik sırası, durum değişir ama ben o savaş sahnelerinden çok etkilendim. Hani gittikçe azalan umuda ve artan yorgunluğa rağmen asla pes etmeyişleri çok güzeldi. Destek filan arada geliyor; Rolfe'dan sonra gelen cadılar vs. Ya da en sonunda gelen kağanın ordusu olsun... Ama yetmiyordu. Çekirge sürüsü gibi bir Valg ordusu var sjdjkskdksjdksk. Öldür öldür bitemedikleri için bu Kuzey sahneleri de uzadı. Ama buna rağmen beni sıkmadı.
6) Her karakterin elini taşın altına koyması. Aslında birinci madde ile benzer bir madde ama işler kızıştığında fedakarlık yapmasını iyi bildiler. Anielle direnişinde veya Orynth mücadelesinde küçük kızdan tut, Vahşi halka kadar herkes bir yerde yardım etti. Bu da gerçekliği arttırdı. Ayrıca işler son sayfalara kadar hiç de mükemmel gitmedi. Kuzey neredeyse düştü düşecekti.
Her neyse...
Bu kadar Kuzey betimlesinden sonra az da biraz karakterlerden bahsetsem iyi olacak...
~
1) Dorian. Ben bu adamı Rhys'den daha çok seviyorum:) valla seviyorum ve hatta (Hilal Şehri daha okumadım) Sarah'ın yazdığı tüm karakterler arasında benim en sevdiğim karakter Dorian. Daha ilk kitaptan beri kanım ısındıydı benim. Ve ona dair de haliyle yüksek beklentilerim vardı. Ancak ne yazık ki üçüncü, dördüncü, beşinci kitaplarda bu beklentim asla karşılanmadı. Hâlâ gözetleme kulesini unutmuyorum bu yüzden snjdjsjdjd
Yedinci kitabın 500. Sayfasına kadar beni sinir etti ksjdkskdkdk. Çünkü Aelin umudunu yitirmemeye yemin etmişken, Rowan kafayı yemişken, Lysandra orduya moral olsun diye kendini feda ederken, Aedion rütbesine rağmen orduyu kaçırırken, Ansel'ın kesik başlara rağmen geri çekilmez, Chaol at sırtında sakatlıkla birlikte Anielle'ı korurken bizimkisi gidiyor Crochan avlıyor. Şekil değiştirmeye çalışıyor. Cartla curtla uğraşıyor sndjsjjdjsjs. Hayır sevmesem umurunda olmaz ama Manon ile sahneleri kendi üzerime alındığım için haliyle ondan bir faaliyet göstermesini istedim. Neyse ki gösterdi de. Şükür sndjskkdks. Gitti Morath'i yıktı, Maeve'den anahtarı aldı. Kilit için kendini feda etmek istedi... Adarlan'a iyi bir kral olacağına dair yemin etti. Sonunda da nihai gelişimini tamamladı. Ama bence Dorian'ın çok daha fazla potansiyeli vardı. Seri boyunca harcanmış gibi hissediyorum. Çünkü güçlüydü. Elinde ham büyü gücü varken ve onu istediği gibi evirip çevirebiliyorken bence yazar onu arka plana atmakla hata yaptı. Tabii bu benim görüşüm. Kimisi ona benim gibi bu kadar takık olmayabilir de sjdkkskdkdkd
Kısacası gelişim gösterdi ama uzun ve yetersiz bu şekilde.
2) Chaol. İtiraf ediyorum ben bu adamı seviyorum... (Ama rüyamda görmemin sebebi sevmem değil sjdjsjdjdj neden ben de bilmiyorum) Dördüncü kitapta saçmalamıştı filan ama son iki kitapta kendisini toparlamayı başardı. Yedinci kitapta da hiç mızmızlanmadı ayrıca. Ve o son sahnelerde de dünya için Yrene'i feda etmesine de şaşırdım. Paragrafı ikinci kez yine okudum. Bizim Chaol ne yapıyor diye djdkdkkd
Kendisinin kişisel gelişimi zor. Beş kitap boyunca sürdü ve yordu. Çünkü kendi bildiği doğrulardan şaşmak istemeyen birisi. Sabit fikirli insan olduğu için hemen her şeye adapte olamıyor, uyum gösteremiyor. Bu da büyülü dünyada onu yoruyor ve dışlıyor. Haliyle insanların da pek sevesi gelmiyor. Ama ben seviyorum...
3) Aedion. O da Chaol gibi gelişimi zor bir karakter. Çünkü öfkesi ve bencilliği var. Özellikle öfkesiyle ön plana çıkıyor ve o da hemen değişmek istemiyor. Neyse ki Lysandra onu affeti, artık mutlu.
4) Lysandra. Son kitapta varını yoğunu koyan karakterdir kendisi. Ben hiç sevip saymamıştım ama son kitapta cidden çok şey yaptı. Benim adıma sevmemek elde değil. Bence yazılış tarzı da biraz beni yumuşattı. Misal hiç sevmediğim Aelin bile bu kitapta gözüme birazcık ılımlı gelmeye başladı. Dedim ki okurken kendime, ben bu kızı yazılış tarzından dolayı sevmiyormuşum... Çünkü son kitapta çoğu karakter özeldi. Onları özel kılan da sadece icraatleri değildi. Sarah nasıl yaptı bilmiyorum ama bir şekilde hepsini iyi geliştirmeyi başardı.
5) Aelin (kesinlikle hâlâ nefret ediyorum). Aelin... Sadece yorgundu. Her şey bitsin, gitsin istiyordu ki haklıydı da... Yaşadıkları çok zordu. Ben üstte de dediğim gibi bu karakterin yazılış kurbanı olduğunu düşünüyorum. Dörtte çok keskin sert yazılmış, beşte mükemmel bir başrol olmuş, bir ve ikide her şeyi ben bilirim havasına tutuşmuştu. Evet, seven çok. Ama ben bir türlü ısınamamıştım. Ama bu kitapta biraz ısındım. Tabii aramız hâlâ tam iyileşmiş değil sjdjskkdjsj. Eğer onu baştan beri sevseydim ben bu kitaba 10 puan verecektim ama neyse. Demek istediğim şey onun bu kitapta daha suskun, daha olgun, istediğini bilen ve bunun için kendini dahi feda etmeye hazır olan, korkan ve savaşın getirisi ile ne yapacağını bilemeyen travma edinmiş bir karakter olmasıydı... Bu onu bence güçsüz kılmadı. Aksine daha güçlü ve gerçekçi kıldı. Gerçekçi kılması da beni ona bir tık yakınlaştırdı.
6) Rowan. O kadar çok ümitlerim vardı ki... Hepsi yıkıldı. Evet, Aelin'a destek çıkması ve onun için her şeyi yapması çok güzel. Mükemmel bir eş adayı ancak Rowan çok ama çok arka planda kaldı. Ren bile daha ön plandaydı yemin ederim jdjsjdjsjsj. Ben ondan vurdulu kırdılı bir normal Fey erkeği olmasından ziyade, daha zeki ve 350 yılın getirisi ile daha bilgeli birisi olmasını bekledim. Ama olmadı. Ne savaş stratejilerinde yardım etti ne de genel kurguda gidişatı değiştirecek zekice bir plan kurdu. Anielle kuşatmasında bile Chaol ve Sartaq'dan daha çok fikir, ses çıktı. Sadece son kitapta dövmeye yaptığı Wryd işaretleriyle dikkatimi çekti o kadar. Bence yazar onu Aelin'a eş değil de daha çok destek niyetinde yazmış gibi...
7) Fenrys. Aelin ile olan bağları güzeldi. Aralarındaki vefa da öyle...
8) Lorcan. Seviyorum. Öküz de olsa, yanlış da yapsa seviyorum jsjsjsjjs.
9) Elide. Naif ama etkili. Farasha'ya sırtlanıp Locran'i kurtardığı sahne güzeldi.
10) Yrene. Önceki incelemede bahsettim kendisinden. Yine aynı düşünüyorum. Hatta Nesryn için de. İkisi parlayan yıldızlardan birisi. Hoşlar. Çok şey yaptılar. Ama favorilerim değiller.
11) Benim favorim MANON ve On Üçler. Manon'ın karakter gelişimi de çok güzeldi. En büyük karakter gelişimini bence o yaşadı. Üçüncü ve sonuncu kitaplar arasında devasa bir fark var. Ve bu şekilde bile benim kraliçem kendisi:) Ama neden sonda yalnız kaldı... Gerçekten bunu hak etmiyordu. Herkese mutlu son yazıldı nedense Manon Çorak Topraklara tek başına gitti. Bare Dorian ile kesin beraber olsalardı.
Koca seri boyunca ağladığım tek yer On Üçler'in Teslimiyet'i kabul ettikleri yerdi... Manon'la birlikte ben de kahroldum... Ve kahrolmaya da devam edeceğim:(
12) Sartaq. Ben bu adama kitap boyunca çok yükseldim sjdkskdjksjs O yüzden inceleme yaparken ekleyeyim dedim djdkdkdkdk
13) Gavriel. Keşke oğluyla bir kez de olsa sarılabilseydi. Üzüldüm durumuna... Kitabın başından beri bana bilge ve yaşlı bir adamın sakinliği havasını verdi. O da Murtaugh gibi öldü:(
~
İlişkiler:
1) Bu seride en sevdiğim ilişki hiç şüpheniz ki Chaol&Dorian dostluğu. Uzun ayrılık sonrası birbirlerini görünce aniden sarılıp ağlamaları yok mu... Yemin ederim benim de ağlayasım geliyor sjdjskjsjsj. Her defasında birbirlerinin akıllarında bulunmaları, düşünmeleri... Destek olmaları... Cidden çok ama çok hoş.
2) Darrow ve Evangeline. Gerçekten savaşta katı sert adamın içini yumuşacık yaptı ya kız, helal olsun:) okurken çok naif hissettim.
3) Pek yok açıkçası :D daha doğrusu favori çiftim yok. Yoksa her biri kendi içinde güzeller. Ama dediğim gibi beni etkileyen çiftler öyle pek yok. Belki biraz Chaol ve Yrene olabilir o kadar.
~
Son kitapta sevmediğim Kısımlar:
1) Erawan'in ölümü. Allah aşkına asırlardır bu anı bekledik, altı kitaptır canımız çıktı ve adamın sonu beş dakikada bitti... Açıkçası hiç tatmin olamadım ben. Biraz daha etkileyici olabilirdi. Hemen söndü karanlığı sndjsjs
2) Maeve. Ben bu iki kötünün daha zeki olmasını beklerken bunlar gitti Güney kapısının önünde birbirlerine girdi. Ya kaç asırlık Valg'siniz, her şeyi enine boyuna düşünüp daha zekice hareket edip beş dakika kül olmasa mıydınız acaba... Hadi Maeve neyse de Erawan'in ölümü çok basit oldu. zaten çok az gördük onu, bu sonu yeterli gelmedi.
~
Seride Sevmediğim Kısımlar:
1) Aelin'ın son kitaba kadar mükemmel yazılması. Evet, hakkını yemeyeyim güçlü ve zeki. Ama son kitaba kadar olan duygularını bana hiç geçirememişti. Bu da onunla bağ kurmamı zorlamıştı.
2) Dördüncü kitapta Dorian'ın Chaol sayesinde yaşaması ama bütün övgüyü Dorian'ı öldürmek isteyen Aelin'ın alması. Aelin, Dorian içine Valg girdi diye ufak bir üzüntü kıpırtısı dahi göstermedi. Chaol'un inadı ve Manon'ın yardımı olmasa çocuk yaşayamayacaktı bile.
3) Chaol'un üçüncü kitapta Aedion ile birlikte çabalaması ama dördüncü kitapta saçma sapan triplere girmesi.
4) Beşinci kitapta bütün karakterlerin heba olması.
Daha var ama artık yazasım gelmiyor... Upuzun bir inceleme oldu. Bana kalsa Manas destanı olur kdkskdkkdkd
~
Daha Falkan, Borte, Hasar filan var ama onlara inceleme yapmayacağım. Sadece aklım hâlâ Kashin'de kaldı:) ben başka evrende onun gerçek aşkı bulmuş olduğuna inanacağım...
~
Velhasıl artık seri bitti. Suikastçının Hançeri'ni daha okumadım. Ama ileride, seriyi yad etmek amacıyla okurum. Yani şimdi okumam.
Uzun bir inceleme oldu. Eminim not almama rağmen unuttuğum yerler vardır. Eğer onları hatırlarsam da buraya veya yorumlar kısmından ekleme yaparım.
~
Dediğim gibi bence Acotar serisinden daha iyi bir seri. Ama Aelin dünyalar arasında yolculuk yaparken Rhys ve Feyre kısmına gelinmesi ayrı bir hoştu:) Ayrıca savaş sahnelerini okurken bana kitabımda yazmam konusunda ilham oldu yazar... Bu yüzden daha dikkatle ve daha özenle okudum o kısımları. Gerçi o kısımlar 900 sayfaydı da neyse djdjdjjdj
~
Kitaba 9 puan vermemin sebebi kısacası savaş sahneleri, karakterlerim yazılış tarzıydı. Eğer dört ve beşinci kitapta da böyle yazılsaydı benim en sevdiğim seriler arasında ilk üçe girebilirdi.
··
125 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
10 numara 5 yıldız nokta atışı bir inceleme, özellikle karakterler için yazdıklarında o kadar haklısın ki Manon benim de favorim canım kraliçem 😂❤️ Sadece Chaol'u pek sevmiyorum ama onun sevilmeme sebebine dair söylediğinde de haklısın aslında bütün söylediklerinde haklısın ne eksik ne fazla ekleyecek bişey bulamıyorum ❤️😂
Kül Krallığı için okuduğum en iyi inceleme yemin ederim... ellerine sağlık 😽 Aelin'e ısınmana çok mutlu oldum bence kitabı sevmendeki en büyük etkenlerden biri olabilir ahaha ben de belki Aelin'e biraz ısınsam severdim seriyi ama işte 🙄 Manon için soylekilerine kelimesi kelimesine katılıyorum. O bu serinin en mükemmel karakteriydi. Kraliçem benim öl de öleyim 😻💓❤️😽 ❤️
Pınar
Gönderi Sahibi
Sümeyye first of her name mother of cats Ben de odada tektim de öyle rahat rahat ağlayabildim 🥲 off gerçekten Manon içimde büyük bir ukte kaldı. Ona ayrı bir novella istiyorum ben djdjdjdjjd
Sadece Dorian ölecek mi ölmeyecek mi onu öğrenmek için geldim içim rahatladığına göre seriye devam edebilirim (not: daha 4.kitaptayım)
