Yoruma bir Nâzım Hikmet şiiri bırak!Şiir
Bazen bir tek o sevsin istersin seni. Bir tek o sevmez: "Ölümüne kadar pek çok ülkeye seyahatler yaptı, konferanslar verdi, şiirlerini okudu." Neresi hariç biliyor musunuz: TÜRKİYE. Buradaki seyahat rotaları hapishaneler oldu: İstanbul, Ankara, Çankırı, Bursa, Sinop... Sarı saçlı, mavi gözlüydü Atatürk gibi, yine onun gibi Selanikli... Ama gel gelelim, Atatürk bile sevmedi onu. O mavi gözlü devdi, kendi ülkesinden başka herkes sevdi.
"NÂZIM HİKMET VATAN HAİNLİĞİNE DEVAM EDİYOR HÂLÂ!"
Gazetede yer aldığı gibi, kapkara, haykıran puntolarla! Elliyi aşkın dile çevrili şiirleri, ne yazık ki kendi dilinde, kendi ülkesinde ölüp gidene kadar YASAKLI. 1965'e kadar sürüyor bu yasak. Kendisini 1962'de yitiriyoruz oysa. Moskova'da Novodeviçiy Mezarlığında... Neruda'yı bilir misiniz? "Nâzım Hikmet'in yanında biz şair bile olamayız," diyen şair. Öyle eserleri var ki devrim niteliğinde: Gazete yazıları, romanlar, öyküler, çeviriler, tiyatro, senaryo... Bir şairden çok daha fazlası! Başka coğrafyada doğsa el üstünde tutulacak, dünyaya 
William Shakespeare kadar nam salacak! Öyle ki mücadeleci ruhu kaç Shakespeare doğurur! Hangi Shakespeare sağ çıkabilir onun yaşadığı hayattan!
Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi meselâ
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Vazgeçmemek! Bütün zorlukları tadıp yetmişinde bile zeytin dikmeyi düşünmek! Hakkını vere vere yaşamaya çalışmak... Hangi kişisel gelişim kitabı verebilir şu şiirin verdiği duyguyu? Hangi kalemden çıkabilir Yaşamaya Dair şiiri... Hangi insan ölebilir yüzünü bile görmediği insanlar için, üstelik bu kadar sevilmiyorken!
"İnsanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin,
yaşamak olduğunu bildiğin halde."
Ne şiir ama! Bir de birlikte dinleyelim mi Genco Erkal'ın sesinden: youtu.be/SEbsNaWA7-I?si=...
"Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
Şiir dinletisi hazırlıyorum girdiğim müzik derslerinde. Bir öğrencim Ceviz Ağacı'nı okudu, kendi seçimiyle. Nereden biliyorsun, dedim. Nâzım'ı bilmemek ne mümkün hocam, dedi. Bir ortaokul öğrencisinden onu dinlemek hayata dair umutlarımı yeşertti. İnsanları ayrıştırmaktan kıymetlerini bilemez olduk, evlere kapandık yağmurlarda, gökkuşağını göremez olduk. Bizim olan ne varsa yitip gitti.
"Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
"Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil."
Ne diyordu aynı şiirinde: "Yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?" Yalnızca sevdi, sevilmeyi beklemeden. youtu.be/BY4afbgOMn8?si=... Hatta bazen çok sevdi, "Çok kadınlı aşkların adamı" dendi onun için. "Senin adını
kol saatimin kayışına tırnağımla kazıdım," diyor Tecritteki Adamın Mektuplarında. Ve söylenene göre, saatinde "Vera" yazıyor.
"Çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze."
Çok şükür bu dünyadan geçmişsin ve bize böylesi şiirlerin kalmış. Bilirim, bilirsin şiirin kıymeti bilinmez ama yüreğine denk geldi başka hiçbir şeyle değişilmez.
Yaşamak gibi okumayı da ciddiye almalı,
Ve en önce, senden başlamalı.
William Shakespeare kadar nam salacak! Öyle ki mücadeleci ruhu kaç Shakespeare doğurur! Hangi Shakespeare sağ çıkabilir onun yaşadığı hayattan!
Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi meselâ
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Vazgeçmemek! Bütün zorlukları tadıp yetmişinde bile zeytin dikmeyi düşünmek! Hakkını vere vere yaşamaya çalışmak... Hangi kişisel gelişim kitabı verebilir şu şiirin verdiği duyguyu? Hangi kalemden çıkabilir Yaşamaya Dair şiiri... Hangi insan ölebilir yüzünü bile görmediği insanlar için, üstelik bu kadar sevilmiyorken!
"İnsanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin,
yaşamak olduğunu bildiğin halde."
Ne şiir ama! Bir de birlikte dinleyelim mi Genco Erkal'ın sesinden: youtu.be/SEbsNaWA7-I?si=...
"Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
Şiir dinletisi hazırlıyorum girdiğim müzik derslerinde. Bir öğrencim Ceviz Ağacı'nı okudu, kendi seçimiyle. Nereden biliyorsun, dedim. Nâzım'ı bilmemek ne mümkün hocam, dedi. Bir ortaokul öğrencisinden onu dinlemek hayata dair umutlarımı yeşertti. İnsanları ayrıştırmaktan kıymetlerini bilemez olduk, evlere kapandık yağmurlarda, gökkuşağını göremez olduk. Bizim olan ne varsa yitip gitti.
"Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
"Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil."
Ne diyordu aynı şiirinde: "Yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?" Yalnızca sevdi, sevilmeyi beklemeden. youtu.be/BY4afbgOMn8?si=... Hatta bazen çok sevdi, "Çok kadınlı aşkların adamı" dendi onun için. "Senin adını
kol saatimin kayışına tırnağımla kazıdım," diyor Tecritteki Adamın Mektuplarında. Ve söylenene göre, saatinde "Vera" yazıyor.
"Çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze."
Çok şükür bu dünyadan geçmişsin ve bize böylesi şiirlerin kalmış. Bilirim, bilirsin şiirin kıymeti bilinmez ama yüreğine denk geldi başka hiçbir şeyle değişilmez.
Yaşamak gibi okumayı da ciddiye almalı,
Ve en önce, senden başlamalı.··
12,9bin Gösterim
33 Yorum
ne ben sana kızarım,
ne de zatın zahmet edip bana küssün.
artık seninle biz,
düşman bile değiliz…!
Yaşamak ne güzel şey
Anlayarak, bir usta, kitap gibi
Bir sevda şarkısı gibi
Bir çocuk gibi şaşarak yaşamak...
Yaşamak birer birer ve hep beraber
İpekli bir kumaş dokur gibi
Hep bir ağızdan sevinçli sevinçli bir destan okur gibi
BİR CEZAEVİNDE, TECRİTTEKİ ADAMIN
MEKTUPLARI
Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldamadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben
Bahtiyarım...
HERKES GİBİSİN
Mâziye karışıp sevda yeminim,
Bir anda unuttum seni, eminim
Kalbimde kalbine yok bile kinim
Bence artık sen de herkes gibisin.
Reklam
O yalnız ağaran tan yerini görüyor
Ben geceyi de.
Sen yalnız geceyi görüyorsun
Ben ağaran tan yerini de…
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet RanBu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.