Aşka ve Zekiye'ye Dair...Edebiyat
Vatansız bir gönül susuz kalmış bir toprak, aşksız kalmış bir ruhu simgeler.
Vatansız bir gönül, Zekiyesiz kalmış bir İslâm beydir.
Vatansız bir gönül, gönülsüz bir ömre benzer. Sadece vardır, sürer, gider ve biter. Oysa vatansız bir satır yahut bir kaç mısra gerçeksizdir. Öyle hayal ve rüyadır ki süreci, ardına düşenleri dümdüz alıp gider.
Oysa vatan, aşk demektir. Yâr demektir kimsesiz hayatına. Can demektir ruhuna. Bedenindeki bir adet kalpse sana yaşadığını hissettiren, bendeniz vatan aşkıyla o kalbi attırırım demektir.
Her neyse... Vatan bu ya, aşkta başka anlamlara gelebilir. Zekiye için aşk İslâm beydir, İslâm bey içinse Osmanlı. Bu süregelen destan Namık Kemal'in elinden çıkınca daha bir hoşnut kılınıyor insan. Okudukça okuyası, kelimelere daldıkça dalası geliyor.
Şayet bir kez daha dese ki; beni seven arkamdan gelir, Zekiye bin kez daha o oğlan çocuğu kıyafetiyle ardına takılırdı.
Ölüm mü? Heyhat! Zaten İslam beyin yokluğunda ölmek isteyen bizzati Zekiye'nin kendisidir. Lâkin yine aynı Zekiye'dirki; İslâm beyi kendi yokluğundan kıskanan, onun gölgesi olmaya and içmiş bir âşıktır.
Aşk güzel şey azizim, eğerki karşılığı varsa, daha bir güzel daha bir yaşanılasıdır. Yok eğer karşılıksızsa bir adet zehir, o zehre muhtaç kimsesizliktir.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.