Biraz ağlamak için sığındım aslında, ağlamak istiyorum çünkü. Var olduğumu unutmak ve biraz da hatırlatmak. Sonra şarkı söylemek ama çokça da susmak. Birini de istiyorum yanımda, yalnızlığı da...
Kelimeleri siliyor zihnim, gelip geçiyor hislerim. Dilimdeki mâziler dalıp gittiklerime hitaben zehir oluyor, yutuyorum ve kesiyor nefesimi, hissediyorum ; ruhumu taşırıyor, varoluşumla da utanıyorum. Saklıyorum, zihnimin karanlık duvarları çığlıklarımla sarsılmış, kağıtlar yaşlarımla mahmurlaşmış ve uyuyamadıklarım zamana sıçrıyor gibi yırtıyor tüm hislerimi. Yok oluyorum, sarhoş olmak istiyorum aslında. Her şeyi dinliyorken kelimelerim, bir kadeh de bana kaldırsın istiyorum. Konuşuyorum, cümlelerim yüklemsiz; üzülüyorum, görünene bir kibrit yakıp ruhun yanışıyla kül oluyorum ve biraz olsun göz yaşı döküyorum ve...
O yaşlara bir ben sebep olamıyorum.
Sebeplerim çokken, ölüm için kurtuluşu reva görüyorum.
Sebeplerim yokken yaşamak için an kolluyorum.