Öyle oluyor ki, bazen, öğretmenliğimin o dinlence günlerinde, turnaların, ağıtların sesinde gezip dolaştığım kanadı kırık Anadolu'yla karıştırır gibi oluyorum onu, ayırt edemiyorum; unutulmuş, utangaç köyler; boralı dumanlı kuş uçmaz dağlar; solukları toprak kokan, gözlerine kadar acı dolu insanlar ve o, hüzünlerle çerçeveleyip içimin uzak bir yerine astığım bir fotoğraftan bana bakıyorlar sanki. Ama yine de, kanlı İstanbul gecelerinde, odama dolan silah seslerinden şaşkına dönüp ne yapacağımı bilmediğimde, kalın bir çelmenin, yürekler çürüten, isyanlara çağıran bir karanlığın tuzağına düşürülmüş hayvanımı çağırıyorum. Gelmiyor. Gelmeyecek, biliyorum. Olsun, gelmesin. En güzel oyuncağım o benim yine de, sevinçlerimde tüten hüzün, uzun şaşkınlığım, ölsem de
kalbimden düşmeyecek delik deşik hayvanım!
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.