Çocuğumun çocukluğunu çaldım diye düşünen ve hüzünlenen ana-baba görmüş müydü hiç? Çocuklarından beklediklerini bulamayan çok ana-baba duymuştu ama, çocuklarıma layık bir ana-baba olamadım diyen bir anne veya baba duyduğunu hatırlamıyordu. Çevresinde hep ana-babanın hakkı üstüne konuşurlar ve nasihat edilirdi ama çocukların hakkıyla ilgili konuşma yapıldığını duymamıştı. Halbuki şimdiki bilgileri içinde bile açık seçik görebiliyordu.
Çocukluğunu şevkle, coşkuyla yaşayamayan insanlardan oluşan toplumlar, gelir düzeyleri ne kadar yüksek olursa olsun fakirdirler ve fakir kalmaya mahkûmdurlar.
Bülbülü altın kafese koysalar da o ah vatanım demişti. İnsanın çocukluğu ana vatanıydı. O çalınırsa, altın kafes içinde yaşanılan meslek yaşamanın, aile yaşamanın, toplumsal yasamın hiçbir anlamı yoktu.
Gerçek ÖzgürlükDoğan Cüceloğlu