Beni çok derinden etkiledi.
Peyami Safa'nın okuduğum beşinci romanı Şimşek. Karakter çizimleri ve tanımlamaları ve olay anlatımları tahmin ettiğim gibi olağanüstüydü. Başlarda basit bir aldatma okuyacağımı zannederken aldanan ve aldatanı öyle tasvir ediyor ve öylesine sebeplerle ilişkilendiriyor ki onları ne yargılayabiliyor ne onlardan nefret edebiliyor ne de onlara hak verebiliyorsunuz. Karakterlerde ve olay örgüsünde en çok aradığım şeydir bu. İnsanın tüm zıtlıkları aynı bünyede besleyebilen buna hiç utanmayan bundan hiç gocunmayan veya buna övünmeyen bir varlık olması ve nihayet doğasında bu düşünce ve davranışları bilerek ya da bilmeyerek ihtiva etmesi.
-Son bölümlere doğru beni hafif bunalımlara sevk etti hatta kahramanlar rüyalarıma bile girdiler. Sırf kitap yüzünden mutsuz geçirdiğim uzun saatler oldu.
Kitapta eski kelimelerin var olması sevmeyenler için külfet olabilir, okuyacak olanlar “müthiş” kelimeler öğrenecekler, garanti verebilirim.
-Size karakter değil insan tahlil ediyor.
-Kitaba ismini veren “şimşek” meselesini de sona saklaması ve birleştirdiği durum çok güzeldi.
Keyifli okumalar.
··
70 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Şaka bir yana, biz geleneksel romanı bile ne kadar çok geriden takip etmişiz? Allahtan sanatsal faaliyetlerde hep bir kavşak vardır. Hazırsan eğer, ısınmış arabanla yarışa katılırsın. Kaçarsa eğer bu kavşak da, yeni bir kavşağa hazırlarsın arabanı. PM yazarları okurum ben çok. Bakarım ki, yazar Orhan Pamuk'a çok yakın. Kim kimden almış acaba? Almak ayıp değil ya. Alınan OP ya, içim ısınır. Yakaladık der, sevinirim.