Stefan Zweig 
Amok Koşucusu
Eserde; bir doktorun yardımına, iyiliğine ihtiyaç duyan fakat kibrinden ve dik başlılığından ödün vermeyen bir kadının, aldığı yanıt neticesinde neleri göze alabileceğini ve attığı adımların çevresindekileri içine düşürdüğü durumları okuyoruz.
... eğer insan kendisine yardım edilmesini istiyorsa lafı dolandırmamalı, hiçbir şey saklamamalı... (12)
... saatlerce, evet saatlerce, size yemin ederim, odamda volta attım, bir oraya bir buraya, ona nasıl yaklaşabilirim, her şeyi nasıl düzeltebilirim, ona nasıl yardım edebilirim diye düşünmekten beynimi parçaladım... (40)
... artık yalnızca doktordum, yardım eden, hisseden, bilgili insan... Kendimi unutmuştum... korkunç olana karşı uyanık ve berrak duyularımla mücadele ediyordum... (45)
... ve sonra... sonra mücadele başladı, ölüme karşı verilen uzun mücadele... (45)
... her şeyi geride bıraktım, sahip olduğum her şeyi... (56)
... ama ben artık o evde, o şehirde... her şeyin bana onu hatırlattığı o dünyada yaşamaya devam edemezdim... (57)
Ana karakter kadının, içinde bulunduğu duruma rağmen başını dik tutmasını beğendim açıkçası. Buna rağmen doktorun geldiği hâle kitap boyunca üzüldüğümü söyleyebilirim. Eserin sonlanış şeklini de beğendiğim. Başka türlüsü düşünülemezdi tahminimce.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.