Eski zaman șairleri kelimelerini bir mücevher kutusu içinden birbirine uyumlu taş seçer gibi seçtiklerinden mi nedir, beyitlerin kendine özgü bir hendesesi, bir iç ahengi olur, buna derin bir mana eşlik eder ve okuyucunun dimağını mest edecek bir kisve içinde iki dizelik güzellikler berceste edasıyla endama gelirdi. Fuzul üstaddan
okuyalım:
Mihrabda şekli ham- ebrûyı latifin
Vâcib bu cihetten kamuya secde-i mihrãb