Aziz Bey Hadisesi
Kitabın kapağını kapattıktan sonra düşündüm. Neden yazmış bunu dedim.Üstelik bir kadın yazar.Neden? Empati kurdukça anladım.Aziz bey, bu coğrafyada yaşamış ve yaşayan binlerce hatta milyonlarca erkeğin bir nevi prototipi.
İlk gençliğini avarelikle geçiren, bir baltaya sap olamayan, “okuyamayan ” “sigortası,maaşı olmayan” bir adam Aziz Bey. Ve bunları yapamayan bütün erkekler gibi başarısız kabul edilen” adam olamayan” bir tip.
Bu yüzden babası tarafından da sevilmeyen, onaylanmayan Aziz Bey’in hayattaki en büyük başarısı kendi kendine öğrendiği tambur çalmak. Tabii babası tarafından sayılmasa da bu, Aziz Bey’i hayata bağlayan tek şey.
Aziz bey, avarelik yıllarından sonra ilk defa aşık olur.Hem de onun peşinden başka bir ülkeye gidecek kadar. Ancak gözleri öyle kördür ki kızın onu sevmediğini anlayamaz. Ve terk edilir.
Tamburu imdadına yetişir ve onunla hem geçimini sağlar.Hem de hayata tutunur.
Sonra ülkeye dönen Aziz Bey, annesinin vefatını öğrenir. Dik başlı olmasına rağmen babasından defalarca af dilese de kabul görmez.
Meyhanelerde tamburi olarak epeyce şöhret yakalar. Bu sırada tanıdığı sessiz sakin bir kızla evlenir.Bu defa sevdiği için değil sevildiği için.
Ama bu mütevazi sevginin değerini bilmez. Karısına kıymet vermez, ilgi göstermez. O işiyle, alkışlarla, mey sofralarında sefa sürerken eşi, yalnız ve daima ona kırgın bir hayat sürer. Aziz Bey, ise umarsızca yaşar. Ta ki karısı hastalanana kadar.. O zaman anlar nasıl ihmal ettiğini, onu hiç görmediğini., Ancak çok geçtir ve kadın ölür. Onunla birlikte Aziz Bey’in çöküşü de başlar.Yaşlanmış, devri geçmiştir,.Meyhane sahibiyle yaşadıkları tartışma ertesi evinde ölür.
Aziz Bey Hadisesi, uzunca bir öykü formunda olsa da içinde bir çok temayı, barındırıyor.
Baba oğul çatışması.
Sağlıksız karı-koca ilişkileri..
Görülmeyen, sessiz kadınlar.
Sevdiğini göstermeyen erkekler.
Oğullarını hiçbir zaman yeterli görmeyen, onların her dediğini yapmasını bekleyen babalar.
Kendi kimliğini bulamayan oğullar.
Hayatta yolunu bulamayan gençler.
Aziz Bey bünyesinde bütün erkeklerin dramlarını taşıdığı gibi onların zaaflarını, hatalarını da taşıyor.
Eğer babası küçük Aziz’i okutmaya çalışmak yerine müzik eğitimi aldırsaydı, nasıl bir Aziz Bey olurdu diye düşünmeden edemiyorum.Daha mutlu olur muydu?
Peki ya evliliği? Ona nasıl bir çare bulunacaktı?
Aziz Bey, bir gün evde babasına dönüştüğünü farketti ama çabuk unuttu. Çünkü bunu değiştirmesine imkan yoktu. Onun gördüğü evlilik buydu. Tıpkı sert babasının etrafında dönen, sessiz, annesi gibi davranacak bir kadınla evlenmişti.
Doğduğun ev, bütün ilişki kalıplarını öğrendiğin yer oluyordu çünkü.
Evet Aziz Bey, bir kaybedenler kulübü üyesi ve bir tutunamayan.
Çünkü kazanmanın önce farketmek sonra değişmekten başka yolu yoktur.Bu yol ise iradeyle başlar, disiplinle devam eder.Uzun ve çileli olmasından mütevellit, her babayiğidin harcı değildir.
Velhasıl kelam, Aziz Bey, üzerinde konuşulacak onlarca konuyu fragman gibi sunmuş bize.
Okumaya değer mi derseniz?
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.