Otomatik Portakal, edebi olarak distopik bir roman. Asıl karakter Alex ile arkadaş grubunun şiddet dolu olayları devlet, ahlak ve birey eksininde anlatılmış. İyi ve kötü ayrımının yapıldığı eser, iyiyi de kötüyü de bariz bir şekilde sorgulatıyor. “Kötülüğü başka bir kötülükle alt etmek mümkün mü?”
Bunun cevabını aradım okurken.
Ayrıca yazar, Otomatik Portakal’ı yazdığı dönemde ölümcül bir hastalığa yakalandığını sanıyormuş. Bu yanlış teşhis, onun ruh hâlini derinden etkileyip esere karanlık ve distopik bir atmosfer kazandırmış. İçerikte de zaten en çok üzerinde durulan şey insanın içindeki karanlık yönler. Yazar eseri için şöyle diyor:
“Tüm hayvanların en zekisi, iyiliğin ne demek olduğunu bilen insanoğluna bir baskı yöntemi uygulayarak onu otomatik işleyen bir makine haline getirenlere kılıç kadar keskin olan kalemimle saldırmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum…”
1962’de yayımlanan eser, film ve roman olarak hâlâ popülerliğini korumakta. Benim de arkadaşımın filmine yaptığı yorumdan sonra ilgimi çekti ve önce okumaya karar verdim. Ancak hiç böyle bir eser beklemiyordum. İlk sayfalarından itibaren “Ne okuyorum ben ya?” dedirten, çarpıcı ve rahatsız edici sahneleriyle edebiyatın sınırlarını zorlayan bu romanı; yüksek rahatsızlık seviyesine rağmen merak uyandıran ve akıcı dili sayesinde bir çırpıda okudum. Eğer şaşırmak ve rahatsız olmak istiyorsanız, ilginç bir kitap tavsiyesi olarak önerebilirim.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.