Masumiyetin Yandığı Yaz…Hayata Dair
Arkadaşlar, 
Korkmuyorum’u bitirdim ama size bir şey söyleyeyim mi, sanki o kavurucu İtalyan yazı hala üstümde, o buğday tarlaları hala gözümün önünde. Ammaniti beni kolumdan tutup o buğday tarlalarının ortasına, Michele'nin çocukluğunun hem masum hem de tekinsiz kalbine öyle bir fırlattı ki…
Ve bu etkinin bu kadar güçlü olmasının bir sebebi de, benim bir çocuğun gözünden anlatılan hikayelere özel bir zaafım olması sanırım. Eğer siz de benim gibiyseniz, bu kitabı hem çok seveceksiniz hem de fena halde sarsılacaksınız, hazırlıklı olun! O saf bakış açısıyla dünyanın karanlık yüzünü keşfetmek... İşte bu kitap tam da bunu yapıyor. O sıcağı ensenizde hissedeceksiniz, o toprağın kokusunu alacaksınız, o kadar gerçekçi…
Ama sonra... o çukur meselesi var ya... Michele'nin o terk edilmiş yerde bulduğu şey... Of, yani okurken nefesiniz kesilebilir, midenize kramplar girebilir, bende aynen öyle oldu! Düşünsenize, bir yanda o masum çocuk oyunları, o yaz rehaveti; diğer yanda aklınızın alamayacağı, insanın kanını donduran bir sır. Bu tezatlık sizi de benim kadar rahatsız edecek mi acaba? Kitabın beni en çok çarpan tarafı buydu işte: Büyüklerin o iğrenç, bencil sırlarının, küçücük bir çocuğun dünyasına nasıl böyle pat diye daldığını görmek. Sizce de insanın adalet duygusunu altüst etmiyor mu bu durum?
Ve Michele... O küçücük omuzlarındaki o yükü iliklerinize kadar hissedeceksiniz, eminim. Korkusuyla cesareti arasında kalışı... Kendi anne babasının, etrafındaki güvendiği büyüklerin nasıl böyle bir karanlığa bulaştığını anlamaya çalışması... İçiniz ezilecek, hazırlıklı olun. O çocuk vicdanıyla o korkunç gerçekliğin arasında sıkışıp kalması... Ah!
Yani diyeceğim o ki, bu kitap sadece okunup geçilecek bir hikaye değil, tam anlamıyla bir deneyim. Bitirdiğinizde öylece rafa kaldıramıyorsunuz, emin olun. Az kelimeyle çok şey anlatıyor ve boğazınıza sağlam bir yumru oturtuyor. Bende acayip buruk, kolay kolay gitmeyecek tuhaf bir his bıraktı. Eğer siz de şöyle kısa ama etkisi uzun süren, sizi biraz sarsacak bir kitap arıyorsanız, hele bir de benim gibi çocuk anlatıcıları seviyorsanız, Korkmuyorum’a mutlaka bir şans verin derim. Okursanız ne hissettiğinizi gerçekten merak ederim! Gelin, konuşalım sonra…
Korkmuyorum’u bitirdim ama size bir şey söyleyeyim mi, sanki o kavurucu İtalyan yazı hala üstümde, o buğday tarlaları hala gözümün önünde. Ammaniti beni kolumdan tutup o buğday tarlalarının ortasına, Michele'nin çocukluğunun hem masum hem de tekinsiz kalbine öyle bir fırlattı ki…
Ve bu etkinin bu kadar güçlü olmasının bir sebebi de, benim bir çocuğun gözünden anlatılan hikayelere özel bir zaafım olması sanırım. Eğer siz de benim gibiyseniz, bu kitabı hem çok seveceksiniz hem de fena halde sarsılacaksınız, hazırlıklı olun! O saf bakış açısıyla dünyanın karanlık yüzünü keşfetmek... İşte bu kitap tam da bunu yapıyor. O sıcağı ensenizde hissedeceksiniz, o toprağın kokusunu alacaksınız, o kadar gerçekçi…
Ama sonra... o çukur meselesi var ya... Michele'nin o terk edilmiş yerde bulduğu şey... Of, yani okurken nefesiniz kesilebilir, midenize kramplar girebilir, bende aynen öyle oldu! Düşünsenize, bir yanda o masum çocuk oyunları, o yaz rehaveti; diğer yanda aklınızın alamayacağı, insanın kanını donduran bir sır. Bu tezatlık sizi de benim kadar rahatsız edecek mi acaba? Kitabın beni en çok çarpan tarafı buydu işte: Büyüklerin o iğrenç, bencil sırlarının, küçücük bir çocuğun dünyasına nasıl böyle pat diye daldığını görmek. Sizce de insanın adalet duygusunu altüst etmiyor mu bu durum?
Ve Michele... O küçücük omuzlarındaki o yükü iliklerinize kadar hissedeceksiniz, eminim. Korkusuyla cesareti arasında kalışı... Kendi anne babasının, etrafındaki güvendiği büyüklerin nasıl böyle bir karanlığa bulaştığını anlamaya çalışması... İçiniz ezilecek, hazırlıklı olun. O çocuk vicdanıyla o korkunç gerçekliğin arasında sıkışıp kalması... Ah!
Yani diyeceğim o ki, bu kitap sadece okunup geçilecek bir hikaye değil, tam anlamıyla bir deneyim. Bitirdiğinizde öylece rafa kaldıramıyorsunuz, emin olun. Az kelimeyle çok şey anlatıyor ve boğazınıza sağlam bir yumru oturtuyor. Bende acayip buruk, kolay kolay gitmeyecek tuhaf bir his bıraktı. Eğer siz de şöyle kısa ama etkisi uzun süren, sizi biraz sarsacak bir kitap arıyorsanız, hele bir de benim gibi çocuk anlatıcıları seviyorsanız, Korkmuyorum’a mutlaka bir şans verin derim. Okursanız ne hissettiğinizi gerçekten merak ederim! Gelin, konuşalım sonra…·
282 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.