Bir despot için bile olsa otuz bir yıl az sayılmaz, neredeyse erişkin bir insanın sağlığı ve gücü yerinde kabul edildiği önemli bir zamanı kapsar. Yapıttan anladım kadarıyla Trujillo tuhaf bir adam, gücünü ve sahip olduğu imkânları sadece yönetmek için kullanmaz, bu gücü penisinin de hizmetine sunmaktan çekinmez, hatta bu yönünü toplantılarda ve kalabalık ortamlarda dile getirmekten de bir hayli hoşlanır. Adeta ülkedeki bütün güzel kadınları düzmeyi önündeki bir tür görev gibi görür, bu arada düzme tabiri bana ait değil, yapıttan besleniyorum. Öyle ki karısından hoşlandığı (bu kesinlikle aşk değil, sadece düzme, zavallı kadının korku ve endişesine yapıtta tanık oluruz) yandaşını dışişlerinin başına getirtip yurt dışında daha fazla kalması için olanak bile sağladığı söylenir. Sonuçta diktatör bile olsa hâlâ bazı değerlere saygı duyduğunu düşünüyor olabilirdi, kocanın gözü önünde karısını düzmek istememesi gibi.
“Trujillo ama iyi ama kötü, ülkenin başına bir hükümet getirmişti. Bütün bunlara karşı istediği kadınları düzmesinin ne önemi vardı? Ya da fabrikaları, çiftlikleri, hayvanları olması, ceplerini doldurması o kadar önemli miydi? Bir yandan da ülkenin milli gelirini artırmıyor muydu? Karayipler’in en güçlü silahlı kuvvetlerini kazandırmamış mıydı ülkeye?”
Ancak diktatörlükte sadece bununla da yetinilmiyordu, insanların ruhlarına da sahip olmak isteniyordu. Diktatörlüğün sürdürülebilmesi için daha fazla korku ve daha fazla tapıcı gerekiyordu.
Diktatörü de şaşkına çeviren ona karşı çıkanların çoğunluğunun, en azından ona görünenler, yandaşlarının çocukları ya da torunlarıydı. Yapıtta Trujillo Dönemi’nde senatör ve Trujillo’nun da sadık adamlarından olan Agustin Cabal ile kızı Urania arasındaki ilişki, çocukların yandaş babalarıyla hesaplaşmasının konu edinmesi dolayısıyla önemli bir bölüm. Urania adeta diktatörlüklerde yaşamış olup gidişattan rahatsızlık duyan insanların da vicdanıdır. Yapıtta anlatılan Urania’nın rahatsızlığı, okurun da beklediği sestir.
Trujillo sürekli göz göze geldiği en yakınındaki adamları tarafından tuzağa düşürülüp öldürülür, daha sonra yakınındaki birçok kişi de şefiyle benzer kaderi paylaşır, en azından Trujillo’nun kurduğu diktatörlük sona erer. Yine de her insan veya okur diktatörlüklerin bir gün sona ereceğini bilir, tarih bununla ilgili örneklerle dolu, yani demek istediğim buradaki asıl mesele yandaş olmakla alakalı, erk sahibinin her türlü aşağılamalarına gülücükle katlanıp onu bir tür tanrıya çevirmek, her türlü hoşgörüsüzlüklerine ve zorbalıklarına gönüllü ortak olmak.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.