Düşerken ‘in Jülide’si, Gece Açan Çiçekler ‘in Handan ve Halide’si. Bu dünyada kadın olmak zor, çok zor. İnsan olmak, olabilmek, olduysak kalabilmek de çok zor.
Tarık Tufan ‘ın kadın karakterlere verdiği anlam ve üflediği ruh bana her zaman çok cezbedici gelir. Bu kitabında da yine öyle olmuş zira.
Farklı ama aynı iki kadın, farklı ama aynı kan, soy, kader, ecel.
Bizler, gece açan çiçekler. Akşamsefaları. Yalnızız, ondandır geceyi sevişlerimiz. Ondandır geceyi arkadaş gibi bekleyişlerimiz.
Klasik bir Tarık Tufan bitirişiyle olaylar birbirine bağlanır, hüngür hüngür ağlanır, “ah be dağıldık” denir.
Ben çok sevdim, bu sefer ironisiz bir inceleme oldu. Çünkü hala kitabın ve hikayenin etkisinden kurtulamadım.
Çav bella…