Türk hikayeciliğin denildiği zaman aklıma ilk gelen isimlerden biridir Sait Faik Abasıyanık. Bu kitap 1940 yılında yayımlandığında kendisinin ilk hikaye kitabı olmasının yanında, o dönemlerin insanlarını ve duygularını nasıl anlattığını da merak etmemek elde değil. Çünkü o yıllardan bugüne insan, mekan ve olaylar zemininde yeryüzünde her şey çok değişikliğe uğruyor. İşte bunu karşılaştırmasını yapmayı en çok öykülerde seviyorum.
Öyküler de çok büyük olaylar olmamasına karşın sıradan insanların günlük yaşamları içine dahil olmak ayrı bir heyecan katıyor okuyucuya. Bunu da satır aralarına aktaran en iyi yazarlardan biri olduğunu düşünüyorum.
Semaver öyküsünde içindeki karakterin kızarmış ekmek kokusunu ve semaveri duyumsamamak olmaz. Semaverin içinde kaynayan ne varsa insan zihninin içinde gezinen her duygunun buharını da hissetmek mümkün. Tıpkı benim de Ali gibi semaver ile kurduğum bağ çok başka. Sonuçta bizlerin de insan olarak içinde kaynadığı daha doğrusu kaynatırken aslında bir yandan da yok ettiğimiz buhar olup uçan duygularımız da var hayatta. Diğer yandan ölmüş annesinin soğuk vücudunu yorganın içine sokup ısıtmaya çalışan Ali’nin çaresizliği içinizde bir yere çok dokunuyor. İnsanın içini burkuyor. Yanında son nefesini verdiği bir nesneyi insan tekrar görmek istemezdi değil mi?
Sonra Meserret Oteli öyküsündeki hamalın sırtındaki yüklerden ziyade gerçek hayatta taşıdığı ağırlıkları düşündüm. On altı yaşına bastığı halde hâlâ nüfusa yazılmayan Ahmet, köy evini babasıyla neden ziyaret ettiklerini anlamayan çocuk, fabrikada çalışan delikanlı, çoktan beri şehri unutan adam ve diğerleri… Her biriyle tanışmak çok güzeldi.
Ve yazarın kese kağıdı içerisine konulmuş balıkları filesini dolduran bir öykü karakteri gördüğünüzde onun yeryüzündeki son anlarının, kızarmış bir tavada olacağını hemen anlıyorsunuz. İsmini nerede görsem bende uyandırdığı his bu manzara…
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.