Günler, Aylar, Yıllar: İhtiyarlık üzerine bir öykü1000Kitap
Bir şey itiraf etmek istiyorum; ben yaşlanmaktan korkuyorum… belki de mesleki deformasyondur bilmiyorum ama şu sıralar sağlıklı bir şekilde yaşlanmak ve yaşlanmayı olabildiğince geciktirmekle kafayı bozmuş haldeyim.. “bir dur be kızım daha gençsin garip gurup triplere girme istersen” diye sık sık kendime telkinlerde bulunsam da ne zaman bir yaşlı görsem, yaşlı muayene etsem ya da böyle yaşlılık ve yaşlanma üzerine kitaplar okusam tetikleniyorum sanırım.
Yaşlandıkça inatçı birine dönüşmek bu kitabın işlediği ana konulardan biri bence, herkes umuttan umudu korumaktan bahsedildiğini yazıp düşünse de ben sadece ve sadece inatçı, dediğim dedik yaşlı bir adam görebildim bu satırlarda. “Ben dünyadan göçüp giderken ardımda beni hatırlatacak, beni yaşatacak bir şey bırakmalıyım” isteğini çok iyi anlıyorum ben bu yaşımda bile bunu düşünüyorsam ölümü çok daha yakınında hisseden ihtiyarımız tabii ki böyle hissediyordur.. ve kitabı okurken şunu düşündüm; ardımda benden bir parça kalsın diye çocuk yapılınca ve yaşlılık döneminde çocuğunun kendisine bakacağı düşünülünce genelde yaşlılar havayı alıyorlar, bunun yerine bu kitaptaki ihtiyarın yaptığı gibi -özellikle de yaşlılık döneminde- yanına bir yandaş olacak hayvan sahiplenmek ya da böyle bitki yetiştirmek, onlardan medet ummak insanlardan, eşten, çocuktan bir şey beklemekten çok çok daha mantıklı ve cazip… evet tabii ki bizi seven sayan eşimiz dostumuz olsun çevremizde ama yalnızlığımızı asıl giderebilecek varlıklar insanlar değil masum hayvanlar ve tabiat… bunun vurgusu bana çok iyi geçti, bu konuyu daha ciddi bir şekilde düşündürttü bana.
Kitaptaki betimlemeler, kitabın dili çok hoşuma gitti ilk kez çinli bir yazar okudum. Kütüphanemde bu kitabın bulunması, ileride eşime çocuğuma okutabilirim düşüncesi içimde taze ve güzel bir yer edindi. 
Günler Aylar Yıllar 
Yan Lianke
Günler Aylar Yıllar Yan Lianke·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.