Denizi anlatmak istiyordu-şöyle diyebilirdi:Alıntı
“Beni aşk konusunda, yani uğrunda ölmeye değecek, insanı bitirip tüketen aşk konusunda gizliden gizliye düşünmeye yönelten deniz oldu. Evet, kesinlikle deniz… Tanrı’nın günü çelik bir gemide kapalı kalan bizler için, deniz tıpkı kadın gibidir. Durgunluğu ve fırtınalarıyla, kaprisleriyle, batan güneşi yansıtan göğsünün güzelliğiyle bu benzerlik ortadadır. Daha da ötesi, denizin üzerine uzanan ve denizin üzerinde gidip gelen, yine de denizin kendini vermeyi reddettiği bir geminin içindesiniz. Altınızdan akıp geçen sonsuz miktardaki bu su, susuzluğunuzu gideremez. Doğa, denizciyi kadına böylesine benzeyen unsurlarla sarmalar da, denizci yine kadının sıcak, diri gövdesinden olduğu kadar uzak kalır denizden.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ne anladın yurdagül ne anladın??1000Kitap
Japonlar kafayı sıyırmış abi… yani şu incecik kitapta sapıklık mı ararsın, sadistlik mi ararsın, satanistlik mi ararsın, suça itilen değil suçun ta kendisi olan korkunç ergen oğlanlar mı ararsın… maşallah hepsi bol bol var. Hayır kitabı tatile götürdüm bir de deniz kum güneş mis gibi takılıp huzurla kitabımı okuyayım beynimi boşaltayım derken resmen bir gariban yavru kedinin nasıl *ldürülebildiğini bile okumuş bulundum ya… hayır bari bunları basmasaydınız abi, ya çoluk çocuğun eline geçerse, böyle kitaptaki antisosyal kişilik bozukluğu olan elemanların eline geçerse de okuyup cesaret bulursa? Bu teknoloji çağında isteyen istediğini her yerde bulup izliyor okuyor orası ayrı konu ama eserin yazıldığı dönemde bu içerikteki bir kitabın basılmasına nasıl izin verilmiş anlamak güç… 
Yukio Mişima 
Denizi Yitiren Denizci
Yukio Mişima Denizi Yitiren Denizci
Günler, Aylar, Yıllar: İhtiyarlık üzerine bir öykü1000Kitap
Bir şey itiraf etmek istiyorum; ben yaşlanmaktan korkuyorum… belki de mesleki deformasyondur bilmiyorum ama şu sıralar sağlıklı bir şekilde yaşlanmak ve yaşlanmayı olabildiğince geciktirmekle kafayı bozmuş haldeyim.. “bir dur be kızım daha gençsin garip gurup triplere girme istersen” diye sık sık kendime telkinlerde bulunsam da ne zaman bir yaşlı görsem, yaşlı muayene etsem ya da böyle yaşlılık ve yaşlanma üzerine kitaplar okusam tetikleniyorum sanırım.
Yaşlandıkça inatçı birine dönüşmek bu kitabın işlediği ana konulardan biri bence, herkes umuttan umudu korumaktan bahsedildiğini yazıp düşünse de ben sadece ve sadece inatçı, dediğim dedik yaşlı bir adam görebildim bu satırlarda. “Ben dünyadan göçüp giderken ardımda beni hatırlatacak, beni yaşatacak bir şey bırakmalıyım” isteğini çok iyi anlıyorum ben bu yaşımda bile bunu düşünüyorsam ölümü çok daha yakınında hisseden ihtiyarımız tabii ki böyle hissediyordur.. ve kitabı okurken şunu düşündüm; ardımda benden bir parça kalsın diye çocuk yapılınca ve yaşlılık döneminde çocuğunun kendisine bakacağı düşünülünce genelde yaşlılar havayı alıyorlar, bunun yerine bu kitaptaki ihtiyarın yaptığı gibi -özellikle de yaşlılık döneminde- yanına bir yandaş olacak hayvan sahiplenmek ya da böyle bitki yetiştirmek, onlardan medet ummak insanlardan, eşten, çocuktan bir şey beklemekten çok çok daha mantıklı ve cazip… evet tabii ki bizi seven sayan eşimiz dostumuz olsun çevremizde ama yalnızlığımızı asıl giderebilecek varlıklar insanlar değil masum hayvanlar ve tabiat… bunun vurgusu bana çok iyi geçti, bu konuyu daha ciddi bir şekilde düşündürttü bana.
Kitaptaki betimlemeler, kitabın dili çok hoşuma gitti ilk kez çinli bir yazar okudum. Kütüphanemde bu kitabın bulunması, ileride eşime çocuğuma okutabilirim düşüncesi içimde taze ve güzel bir