Umut vadeden bir kurgu...Edebiyat
Polisiye okumaya heveslisiniz ama nasıl bir kitapla başlayacağınıza karar veremiyorsanız, sizi boğacağından, kafanızı karıştırıp yoracağından korkuyorsanız, yazarımızın kitabı tam da size göre biçilmiş kaftan.
Yazarımız alışılmışın dışına çıkıp sizi kasvetli metropollerden çekip alıyor; onun yerine, Türkiye’nin en uç noktası olan Hakkâri Yüksekova Esendere Sınır Kapısı’na götürüyor. Bununla da kalmıyor, aşina olduğumuz terör ve aşiret olayları yerine bir cinayete odaklanıyor.
Yazar, zahmete girmeyelim diye buranın fotoğrafını çekip bize uzatıyor; fakat o da ne! Fotoğraf aslında bir puzzle ve bütün parçalar birden dağılıyor. Bir anlığına öylece kalakalıyorsunuz. Elinizde koca puzzledan geriye tek bir parça kalmış, o da cinayete kurban giden Soner.
Parçaları masaya yayar yaymaz işe koyuluyoruz. Soner’i merkeze yerleştiriyor, sağ tarafına en yakın arkadaşı Yavuz’u, sol tarafına ise kız kardeşi Songül’ü iliştiriyoruz. Tıpkı romanın başkarakteri Komiser Serdar gibi, tek tek parçaları birleştirerek resme yaklaşmaya çalışıyoruz.
Başta heyecanlı bir oyuna benzeyen bu serüven, birbirine fazlasıyla benzeyen ve hiçbir yere oturmayan parçalar yüzünden giderek içinden çıkılmaz bir hâl alıyor. Derken yardımımıza koşan “iyi niyetli” eller, küçük dokunuşlarla bize yön veriyor, ya da biz öyle zannediyoruz. Puzzle bittiğinde küçük bir şok geçiriyoruz geçirmesine ama dikkatli baktığımızda fotoğrafın beklediğimiz kadar net olmadığını fark ediyoruz. Çünkü en güvendiğimiz insanların yardımları, resmi berraklaştırmak yerine kafamızı karıştırmak içinmiş.
Son sayfalarda yazar bizi şaşırtıyor şaşırtmasına ama oldukça popüler bazı polisiye kalemler gibi “kolaya kaçıyor.” Özellikle de okurların, neredeyse hiç ipucu verilmeyen bir karakterin finalde ortaya çıkıp herkesi afallatmasına hayranlık duyduğunu düşünürsek, Halil Bey’in tercihi bu çizgiye oldukça yakın duruyor.
Peki romanın bana göre artı ve eksi yönleri neler?
1. Roman olabildiğince akıcı, sizi asla sıkmıyor. Okumaya ayıracak zamanınız olmasa bile birkaç gün içinde rahatlıkla bitirebilirsiniz.
2. Diyaloglar oldukça doğal ve inandırıcı, bunu fazlasıyla beğendiğimi dile getirebilirim. (Yeni yazarlarda bu dengeyi tutturmak zor. Yalnız, son kısımlarda parçalar birleşirken hafif yapaylaştığını hissettim.)
3. Birçok polisiye severi ikiye ayıracak detay ise, karakterlerin psikolojik yönlerinin biraz yüzeysel kalması. Ayrıca bazı sahneler “betimle beni lütfen, çok önemli bir yerim, lütfen beni böyle yalnız bırakma” diye adeta bağırıyor. Ben kulak verdim ama elden bir şey gelmedi.
Sonuç olarak, Halil Bey temponun dozunu iyi ayarlıyor. Eğer karakter alt metinlerini derinleştirip, kilit sahnelerde betimlemeye biraz daha alan açarsa ve karakterlerin iç seslerine kulak verirse, popüler polisiye yazarlarıyla kıyaslamamız için hiçbir engel kalmaz.
Halil Bey şu anda ilk eşiği başarıyla geçmiş durumda. Birkaç güçlü dokunuşla ikinci eşiği de aşacağına inanıyorum. 
Halil Özcan
Halil Özcan··
238 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
