Saramago kitabda deyir - eger görmek sadece gözle görmekdirse o zaman insanlıq çoxdan kör olub
Etrafın ruhu o qeder korlanıb ki artıq görmek bele bir önem daşımır
Ve esas olaraq konu insanlıq sadece gözlerini deyil zamana olan inamını varoluş hissini de itire biler
Körlük sadece görmemek deyil zamanın içinde- olmamaqdır
Klassik körlük adeta qaranlıqda yaşamaqdır lakin bu romanda insanlar her şeyi beyaz görür bu daha qorxuludur - heyatımız parlaq ekranlar reklam ışıqları süni parıltılar içinde geçsede biz yene gözqamaşdıran ışıq içinde koruz
Bu cümle moderin insanın metoforudur
Ve oxucuya susaraq söyleyir-körlük sadece görmemek deyil belkede sen görmek istemediyin üçün aydınlıq içinde kör qalmısan.
Saramogo bize tekce fiziki deyil menevi körlük qarşısında bir aynaya baxmağa devet edir
Fark ettinmi romanda kimsenin ismi yoxdur
Çünkü ad şexsiyyet ferqlilik ehemiyyetini itirib_insanlıq sadece kördür.
Romanın sükutu da güclüdür-artıq insanlar birbirine deyil presedura danışır- bu real dünyanın simvolik parodisidir
Sonuç olaraq insanlar işıqlı odalarda oturub qaranlıqda adımlayırlar ve bir gün her şey bembeyaz olduqda artıq çox gec olacaq..
·
11 +1'leme
·76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.