Uzun süre dikkatim dağılmadan okuyabilirim, yeter ki hikaye beni içine alsın. Ama bir oturuşta 216 sayfa okuyup bitirmek? Hayır, bu pek sık olmuyor. Pilar Quintana’nın Uçurumlar’ı bir istisna.
Bir bakıştan, bir dokunuştan, sessizlikten yapılmış sahneler çizip içlerini korkuyla, acıyla, hayalkırıklığıyla, yalnızlıkla dolduran bir kara kalem Pilar Quintana’nınki. Mutsuz anneler, suskun babalar, mecburiyetlerinden yorulmuş kadınlar, öksüz kalmış çocuklar çizen bir kalem. Ucu, insanların içini açıp en derin yerlerine bakmak için sivriltilmiş.
Bir çocuğun gözünden, yetişkinlerin içindeki o kırık, sessiz, açıklanmamış kuytulara bakıyoruz. Tercih ettikleriyle bastırdıkları arasındaki yarı görünür mesafede, toplumun onlardan bekledikleriyle içsel benliklerinin sesi arasında bir yerde asılı kalmışlar. Olamıyorlar.
Onlar olamadığı için çocuk da olamıyor. Yavaş yavaş kırılıyor dalları, yaprakları dökülüyor, karanlığa çekiliyor suları. Annesinin, babasının uçurumlarından düştü düşecek.
Ve manzaranın bir köşesinde hep biraz yeşil var: sabırotları, sukulentler, antoryumlar, eşek kuyruğu ve diğerleri. Kimi hayatta kalma becerisiyle dolu, kimi kökleri toprağa zar zor sarılan, cılız, kimi dikenli, suskun bitkiler. Tıpkı karakterleri gibi.
Nefis bir kitap bu. Sonu biraz daha öz tutulsa harika olurdu. Bu haliyle harika -1. Okuyun dilerim.
·
810 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.