Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 7 dk.
Sayfa Sayısı:
216
Basım Tarihi:
Ekim 2024
İlk Yayın Tarihi:
2024
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Los abismos
ISBN:
9789750764387
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Daha önce Köpek romanını okuyup çok beğendiğim Kolombiyalı yazar Pilar Quintana, insan psikolojisini, duygu dünyasını ve davranışlarını analiz etmekte ve bu gözlemlerini günlük hayattan nokta atışı örnekler ve yalın bir dille vurucu bir şekilde aktarmakta çok usta bir yazar. Gündelik hayattan çok basit ve sıradan bir kesiti, olduğu gibi, uzatmadan ya da süslemeden anlatıyor gibi duruyor ama aslında insanın iç dünyasıyla ilgili en az gerçekçi olduğu kadar vurucu ve etkileyici bir tespitini okurun suratına tüm şeffaflığı ve sertliğiyle çarpıyor.
Uçurumlar romanında da, sekiz-dokuz yaşlarında küçük bir çocuğun dünyasıyla beraber, ebeveynlerimizden bize kalan duygusal mirası, bunun karekterimizi ve kendi çocuk yetiştirme biçimimizi nasıl şekillendirdiğini ve bunların bir çocuğun dünyasına yansımalarını anlatıyor. Çocukların, yetişkinlerin dünyasına dair pek çok şeyi anlamadığını ve sorguladıkları zaman onlara verilen kırpılmış, sansürlenmiş açıklamalarla yetindiklerini, ikna olduklarını düşünürüz genelde ama aslında bazen yetişkinlerin bildiğinden ya da farkında olduğundan bile çok daha fazlasını bir sünger gibi emer çocuklar ve fakat bunları kendi dünyalarında farklı anlamlandırır. Çoğu zaman da hiç üzerinde bile durmadığımız, öylesine yaptığımız bir hareket ya da kurduğumuz cümleden hiç tahmin edemeyeceğimiz kadar etkilenirler. Özellikle yetişkinlerin birbirleriyle ilişkileri konusunda algıları sandığımızdan çok daha hassas ve duyarlıdır. Uçurumlar işte bunları oldukça başarılı irdeleyen bir roman.
Yıllar önce, çocuk psikiyatrı bir arkadaşım, çocuklara çizdirdikleri resimlerden aile ve özellikle anne-babanın ilişkisiyle ilgili yaptıkları çıkarımlardan bahsetmişti, çok etkilenmiştim. Bir çocuk mesela, henüz annesi bile farkında değilken, babasının annesini aldattığını
UÇURUMLAR-PILAR QUINTANA,214 sayfa,
Yazardan okuduğum ikinci kitap.2017 de yazdığı 
Köpek romanıyla Biblioteca de Narrativa Colombiana ödülünü alan yazar 2021’de yayımladığı ” 
Uçurumlar “ romanıyla da Alfaguara Roman Ödülü’nü kazanmıştır.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Yazar, ” Uçurumlar “ romanında anne-babası arasındaki mutsuz ilişkiyi kavramaya çalışan sekiz yaşındaki,yalnız,mutsuz,çok hassas bir çocuk olan Claudia’nın öyküsünü kendi ağzından anlatıyor.
Hüzünlü ama sıcak bir hikaye,akıcı,elden bırakılmadan okunuyor.Romanın adı gibi okuyucuda sık sık uçurumun kıyısına gidip geliyor küçük Claudia’nın anlatımlarıyla…
-~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Her kadın anne olmasın diye bir söz vardır,bence de… İçinde sevgi hele de çocuk sevgisi olmayan hiç bir kadın anne olmasın.Hele o doğum sancılarını çekip,vücudu değişen,yatmakta zorlanıp,her şeyi yiyemeyen,sabah bulantıları ile mücadele ettikten sonra o kırmızı minicik şeyi göğsüne uzattıklarında “çektiğim acı bunun için miydi” diye düşünüyorsa o kadın, bırakın insan yavrusuna,bir hayvan yavrusuna bile dokunmasın…Claudia’nın annesi de işte böyle bir kadın…Ama maalesef onun annesi de…Anneanne de yavrusuna sahip çıkmayan ,arkadaşlarıyla oyun oynamayı tercih eden bir kadın.Annesinden sevgi,ilgi görmeyen bir kadın kendi çocuğuna nasıl gösterebilir ki?..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Claudia’nın babası Jorge,neredeyse hiç konuşmayan,sahibi olduğu süpermarkette akşama kadar çalışan bir adam.Kızıyla aynı adı taşıyan anne Claudia gençliğinde babasından izin alamayıp çok istediği Hukuk fakültesine gidememenin hayal kırıklığını üstünden bir türlü atamamış,mutsuz,annesinden ilgi görmemiş,bütün gününü magazin dergileri okuyarak,evin içini adeta ormana çevirdiği bitkileri ile ilgilenerek geçiren bir
Köpek romanıyla Biblioteca de Narrativa Colombiana ödülünü alan yazar 2021’de yayımladığı ” Uçurumlar “ romanıyla da Alfaguara Roman Ödülü’nü kazanmıştır.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Yazar, ” Uçurumlar “ romanında anne-babası arasındaki mutsuz ilişkiyi kavramaya çalışan sekiz yaşındaki,yalnız,mutsuz,çok hassas bir çocuk olan Claudia’nın öyküsünü kendi ağzından anlatıyor.
Hüzünlü ama sıcak bir hikaye,akıcı,elden bırakılmadan okunuyor.Romanın adı gibi okuyucuda sık sık uçurumun kıyısına gidip geliyor küçük Claudia’nın anlatımlarıyla…
-~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Her kadın anne olmasın diye bir söz vardır,bence de… İçinde sevgi hele de çocuk sevgisi olmayan hiç bir kadın anne olmasın.Hele o doğum sancılarını çekip,vücudu değişen,yatmakta zorlanıp,her şeyi yiyemeyen,sabah bulantıları ile mücadele ettikten sonra o kırmızı minicik şeyi göğsüne uzattıklarında “çektiğim acı bunun için miydi” diye düşünüyorsa o kadın, bırakın insan yavrusuna,bir hayvan yavrusuna bile dokunmasın…Claudia’nın annesi de işte böyle bir kadın…Ama maalesef onun annesi de…Anneanne de yavrusuna sahip çıkmayan ,arkadaşlarıyla oyun oynamayı tercih eden bir kadın.Annesinden sevgi,ilgi görmeyen bir kadın kendi çocuğuna nasıl gösterebilir ki?..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Claudia’nın babası Jorge,neredeyse hiç konuşmayan,sahibi olduğu süpermarkette akşama kadar çalışan bir adam.Kızıyla aynı adı taşıyan anne Claudia gençliğinde babasından izin alamayıp çok istediği Hukuk fakültesine gidememenin hayal kırıklığını üstünden bir türlü atamamış,mutsuz,annesinden ilgi görmemiş,bütün gününü magazin dergileri okuyarak,evin içini adeta ormana çevirdiği bitkileri ile ilgilenerek geçiren bir
8/10
2024 56. kitabı
Uçurumlar, Kolombiyalı yazar Pilar Quintana'nın dilimizde yayınlanan 2. romanı. Çok yeni çıktı, raflara girmeden okumuş olabilirim. Çağdaş edebiyatta pek aceleci değilimdir ancak birkaç sayfasını kurcalamamın ardından kitap kendini okuttu desem yeridir.
8 yaşındaki Claudia, yataktan çıkmayan, sürekli alkol alan, moda dergisi karıştırmaktan başka pek bir işi olmayan, çocuğunun her ihtiyacını geçiştiren bir anne ve suskun bir baba ile yaşamaya mahkum kalmış bir çocuk.
Bir düşünün; böylesine problemli aile ilişkilerine maruz kalsanız, huzursuzluğun normalleştiği, sürekli intiharın konuşulduğu, cenazelerin ve yasın gündem olduğu bir çocukluk yaşasanız nasıl bir insan olurdunuz? Yetişkinlerin dünyası, çocuklar için zaten yeterince karmaşıkken sadece olumsuzluklarla çevrili bir yaşamın içinden sağ çıkmaya çalışan Claudia'nın etrafı uçurumlarla ve o uçurumlardan düşen kadınlarla sarılı.
Sağlıklı bir ruh haline sahip olmamızın çocukların ruh dünyası üzerinde ne kadar etkili olduğunu, aksinin ise ne kadar manipülatif olduğunu gösterdi Uçurumlar.
Hikaye bir çocuğun gözünden anlatılıyor; bu büyük, yıpratıcı olaylar yaşanırken, evet bir çocuk ancak bu kadarını anlayabilirdi ve böyle yorumlar, böyle tepkiler verirdi dedim 8 yaşında bir kız annesi olarak. :) İşte bu yazarın başarısı.
Havva Mutlu'nun nefis çevirisinden.
Pilar Quintana, ülkemizde yayımlanan ikinci kitabı olan "Uçurumlar" ile karşımızda... Roman adeta daha ismiyle okutuyor, raflarda görünce arka kapağını da okuyup hemen almıştım. Kolombiyalı yazarımız, sekiz yaşında bir kız olan Claudia üzerinden insan ilişkilerini, insan psikolojisini, sevgi ve ilgi ihtiyacını, depresyonu, yaşama sevincinin azalmasını, umutsuzluğu çarpıcı bir biçimde anlatıyor. Bunu başarıyla yaparken, okura dönemin Cali'sinin sosyal ve ekonomik yapısından izler sunuyor. Onun kaleminde ve cümlelerinin alt metninde, Claudia'nın annesinde gördüğümüz üzere ebeveynliğin ve ebeveynlik travmalarının anneden çocuğuna miras olarak bırakıldığını daha iyi anlıyoruz. Sevgisizlik ve ilgisizlik, gerçekten çocukları solduruyor ve çok kötü etkiliyor. Özellikle Claudia'nın oyuncak bebeğini uçurumdan atması, beni bitirdi; çok büyük ve önemli bir psikolojik metafordu. Çok ağır bir sahneydi cidden, sanırım hala etkisindeyim, yani üzerine uzun uzun dersler çıkarılabilecek bir alandı. Quintana, sağlıklı bir anne-babanın mutlu ve psikolojik açıdan sağlıklı çocukların yetişebilmesi için hayati öneme sahip olduğunu aktarıyor aslında kurgudaki o çarpıcı sahneyle... Kolombiyalı yazarımız, bir çocuğun iç dünyasını bu kadar başarılı bir şekilde anlatışıyla da tebriği hak ediyor.
İşkolik ve çalışkan, bir süpermarket işleten baba... Evde neredeyse hiç konuşmuyor, eşine ve kızına sevgi göstermiyor. Eşinden 21 yaş küçük bir anne, oldukça mutsuz durumda... Günlerini bitkilere bakarak ve magazin dergilerini okuyarak geçiriyor. Ne kadar annesi gibi olmak istemese de kızı Claudia'ya pek iyi davranmıyor. Ve bu sevgisiz aile ortamında tüm konuşma isteği ve merakıyla filizlenip büyümeye çalışan sekiz yaşındaki Claudia! Günler böyle geçerken, Claudia'nın halası kendisinden neredeyse yirmi
Bu kitaptan nasıl bahsedebilirim diye düşünürken genelde yapmadığım bir şey yaptım ve arka kapağı okudum Orada şöyle bir ifade vardı. “Pilar Quintana , klişelerin ardındaki derin insani özlemleri ve uçurumları ortaya çıkarıyor “ daha güzel anlatacak bir cümle kuramayacağım ama siz kitabı okuyun. Hayat çocukların gözünden daha yalın, onların planı ancak oyunlar üstüne…
UçurumlarAlıntı
Uçurumlar, küçücük ama insanın içini kemiren bir dünyanın kapısını aralayan, annelik, kadınlık, yalnızlık ve çocukluğun gölgeleri üzerine kurulmuş kısa ama etkisi güçlü bir roman. Hikâyeyi yetişkinlik dönemine gelmiş Claudia anlatıyor; ama asıl olarak kendi çocukluğuna, annesiyle yaşadığı karmaşık ilişkiye ve o evin içinde dolaşan ağır, açıklanamayan hislere bakıyoruz.
Sert, kesik kesik ve mesafeli bir anne; ona tutunmaya çalışan bir çocuk… Kitabın asıl çatısı tamamen bu gergin bağ üzerine kurulu.
Pilar Quintana, bu dar aile ortamını öyle iyi kuruyor ki, bir noktadan sonra Claudia’nın yaşadığı ev de, duygular da, sessizlikler de uçurum kadar derin geliyor insana.
Uçurumlar, yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Okuması gerçekten çok kolaydı; dili akıcı, sayfalar hızlıca aktı. Ama Claudia’nın anlattığı bazı olaylar yarım kalmış gibiydi. Konular birden kesiliyor ve tam derinleşeceğim derken bırakıveriyordu. Kitabın sonu da benim için biraz havada kaldı; ben daha farklı bir son bekliyordum açıkçası...
Kısacası kitabı beğendim ama favorilerimin arasına girmedi. Yine de tek oturuşta bitebilecek, kolay okunan bir roman arayanlar şans verilebilir.
Çocuk anlatıcı gözünden anlatılan aile tarihi, annesi, annesinin değişimi, sonra tekrardan değişimi çok güzel anlatılmış. Bir çocuğun görmez, duymaz, anlamaz sanılan mevzuları aslında öyle akıllıca anlayıp yorumlayabildiğini; hayatına nasıl sirayet edebileceğini tokat gibi çarpan hikayeyle okura sunmuş.
Kolombiya'nın Cali şehrinde yaşayan bir ailenin romanı:1K
Orta halli bir ailenin tek çocuğu olan Claudia'nın ağzından; kahraman bakış açısıyla yazılmış roman, bana biraz duru geldi. Kötü yazılmış bir kitap okudum diyemem fakat sayfaları çevirirken ne olacak diye meraklanmadım. Küçük bir kızın iç dünyasının çevresine göre şekillenişinin hikayesiydi bu. Annesinden yeterli ilgi ve sevgi görmeyişinin yarattığı boşluğu korkularıyla dolduruşunu okudum. Hüzünlü bir hikaye değildi ama, mutlu bir hikaye de değildi. Arada kalmışlık ve sıradanlık ağır basıyordu daha çok...
Betimlemelere olay akışından daha çok yer vermiş kolombiyalı yazarımız. Ve bu beni yer yer bunalttı. Bununla beraber, Claudia'nın annesinin psikolojik tahlillerine yer verilişi kitabı güçlendiren ögeler arasında sayılabilir. Fakat Claudia'nın annesinin eşini aldatma durumunun üstü örtülü anlatılışı bütünlük açısından baktığımızda, okuyucuyu tatmin edemiyor. 
Pilar Quintana
Pilar Quintana
Uzun süre dikkatim dağılmadan okuyabilirim, yeter ki hikaye beni içine alsın. Ama bir oturuşta 216 sayfa okuyup bitirmek? Hayır, bu pek sık olmuyor. Pilar Quintana’nın Uçurumlar’ı bir istisna.
Bir bakıştan, bir dokunuştan, sessizlikten yapılmış sahneler çizip içlerini korkuyla, acıyla, hayalkırıklığıyla, yalnızlıkla dolduran bir kara kalem Pilar Quintana’nınki. Mutsuz anneler, suskun babalar, mecburiyetlerinden yorulmuş kadınlar, öksüz kalmış çocuklar çizen bir kalem. Ucu, insanların içini açıp en derin yerlerine bakmak için sivriltilmiş.
Bir çocuğun gözünden, yetişkinlerin içindeki o kırık, sessiz, açıklanmamış kuytulara bakıyoruz. Tercih ettikleriyle bastırdıkları arasındaki yarı görünür mesafede, toplumun onlardan bekledikleriyle içsel benliklerinin sesi arasında bir yerde asılı kalmışlar. Olamıyorlar.
Onlar olamadığı için çocuk da olamıyor. Yavaş yavaş kırılıyor dalları, yaprakları dökülüyor, karanlığa çekiliyor suları. Annesinin, babasının uçurumlarından düştü düşecek.
Ve manzaranın bir köşesinde hep biraz yeşil var: sabırotları, sukulentler, antoryumlar, eşek kuyruğu ve diğerleri. Kimi hayatta kalma becerisiyle dolu, kimi kökleri toprağa zar zor sarılan, cılız, kimi dikenli, suskun bitkiler. Tıpkı karakterleri gibi.
Nefis bir kitap bu. Sonu biraz daha öz tutulsa harika olurdu. Bu haliyle harika -1. Okuyun dilerim.
Claudia henüz sekiz yaşında, oldukça duyarlı, algıları güçlü bir kız çocuğudur. Günlerini daima çalışarak geçiren ve derin bir suskunluğa gömülmüş babası ve günlerini magazin dergileri okuyarak, intihar öyküleri anlatarak ve büyük ölçüde depresyonda geçiren annesinin gözünden dünyayı anlamaya çalışmaktadır.
Küçücük bir çocuğun, hayatı ve insanları anlamlandırma çabası, korkuları, yalnızlıkları ve yetişkinlerin fark edilmediğini sandığı pek çok şeyi aslında büyük bir kıvraklıkla kavraması o kadar gerçekçi ki okuru kendi çocukluk anılarında gezintiye çıkarıyor.
Çoğu zaman kendi hayatınızın dönüm noktaları olan uçurumların kıyısında buluyorsunuz kendinizi. Bize hayatı küçük bir çocuğun penceresinden izleten yazar uçurumları hem fiziki bir gerçeklik hem de metafor olarak kullanıyor.
Fransızlar'ın "l'appel du vide" adını verdikleri bir fenomen vardır. Diğer bir deyişle "boşluğun çağrısı", yani yüksek bir yerdeyken "atla" diyen içimizdeki ses ve bunun sonucunda gelen kendini bırakma dürtüsü. O "atla" sesi kulaklarında yankılanan bir anne tarafından terk edilme korkusuyla yaşayan küçük, yalnız bir kalbe yolculuk "Uçurumlar".
