Kalbimi bırakıyorum ♡
Bazı kitaplar vardır, insan onları okur… bitirir… ve hayat kaldığı yerden devam eder. Ama Oblomov onlardan biri değil. Oblomov, bittiğinde hayatın kaldığı yerden devam edemeyeceğini fark ettiren bir sarsıntıdır. Çünkü bu kitap, dışarıdan bir adamın miskinliğini anlatmaz — içeriden bir insanın sessiz çöküşünü kaydeder. Bu roman bir hikâye değil, bir iç çekiştir; bir cümle değil, bir susuştur.
Ben Oblomov’u okurken bir karakterle değil, bir yıkımla karşılaştım. Oblomov bir insan değil yalnızca; o, insana yorgunlukla bulaşan bir haldir. Her sabah yeniden doğmak zorunda kalmanın külfetine karşı bir içten içe itirazdır. Eylemin değil, eylemsizliğin içindeki anlamı didikleyen bir yankıdır. O, hiçbir yere varmayan yolları yürümektense, olduğu yerde derinleşmeyi seçmiş bir kalbin sessiz tercihidir.
Oblomov’un yastığında başı değil, yeryüzü yatıyor. O yatıyor, çünkü kalkmak için bir sebep kalmamış. O susuyor, çünkü konuşmak için kimse yok. O bekliyor, çünkü geçmişin gölgesinde gelecek yalnızca bir yorgunluktur. Onun tembelliği, herkesin gördüğü kadar basit değildir; onun yorgunluğu, herkesin anladığı kadar hafif değildir.
Onun hayatı bir oda, bir pencere, bir sabah, bir akşam, bir hatıra… ve hepsiyle örtülmüş bir iç dünya. Oblomov’un dışı durgun, içi ise çökmekte olan bir şehirdir. Kalabalıklar arasında değil, kendi ruhunun harabeleri arasında kaybolmuştur o.
Ve Oblomov’un büyüsü şurada başlar: Bu kitabı okurken sadece Oblomov'u okumazsın — kendine dair unuttuğun yorgunlukları, ertelediğin düşünceleri, adını koyamadığın halsizlikleri de okursun. Kitap bitince kendinle baş başa kalırsın, ama bu kez sen bile kendine yabancı kalırsın.
Ben bu kitabı bitirdiğimde, sayfaları kapatmadım; onları kalbimin üzerine örttüm. Çünkü bu kitap, bir kapanış değil, bir iç yarığın açılışıydı.
İnsanlar bana “en sevdiğin kitap ne?” diye sormasın istiyorum artık. Çünkü Oblomov, bir kitap olarak anılmayı hak etmiyor. O bir hâl. O bir ağıt. O bir düşünceye gömülmüş, gözle görülmeyen bir felaket.
Ve ben artık şu cümleyi kendime itiraf edebiliyorum:
"Ben, Oblomov’u sevmedim. Ben, Oblomov’un içinde kayboldum."
·
94 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
•ARYAA
Gönderi Sahibi
Oblomov olmak, bir isimdir. Bir karakterdir. Bir insanın temsili. Ama Oblomovluk… o bir haldir. Bir yok oluş biçimi. İçimizde usul usul yerleşen bir kabulleniş. Ve evet, ben kitabı bitirince fark ettim: Ben sadece Oblomov olmadım. Ben Oblomovluk oldum.
Çünkü ben de bazen bir koltuğa değil, bir geçmişe gömülüyorum. Ben de bazen hareket etmemekle tükenmemek arasında kaldım. Ben de sevilmeyi istedim ama sevilince korktum. Ben de ‘yarın yaparım’ derken, içimde kaç yarının öldüğünü duymamayı seçtim.
Oblomovluk, insanın yavaş yavaş silinmesi ama hâlâ var olduğunu sanmasıdır. Ve ben onun ne olduğunu artık biliyorum. O yüzden Oblomov değilim sadece. Oblomovluk’um. Çünkü bu hal, bir ad değil. Bir iç burkulması. Bir ağırlık. Bir düşünce.
Ama şunu da söyleyeyim: Oblomovluk sadece bir hastalık değil. Bazen bir sığınak. Herkesin kaçtığı bir hal değil, bazen herkesin arayıp bulamadığı bir huzur. Ve ben onun karanlığını da, sessizliğini de, derinliğini de tattım.
O yüzden, evet. Ben Oblomovluk’um. Ama içinde hâlâ düşünce olan bir Oblomovluk.