Oxuduğum en ağır roman-Yıldızın Saati- sükutun içinde danışan roman, her cümle kainat qeder ağırdır
-burada heyat soruların cavabında deyil soruda yaşayır
-Qehremanın yaşadığı deyil yaşayamadığı oxucunu sarsıdır
-bu roman içinde heçne olmayan qutudan nece bir şey çıxacağının merakıdır
-yazar oxucuya sual vermir içinde oyanmamış sorular yaradır
-zaman deyilen şey ölçüle bilmeyen bir iç monoloqudur heç bir saat onu tutmaz-
Macabea bir ad deyil önünden baxılmadan keçilen bir aynadır
-bu roman var olmadan yaşayanların günlüyüdür
--sevgi burada sadece ad deyil- duyğusal körlüyün disiplini, yox saymayı öyrenmenin ustalığı,
acıya baxmadan yürümenin acı inceliyi,kalbi unutur gibi yaşanmasıdır,