Nermin Yıldırım , Unutma Dersleri ile okuru hafızanın en karanlık köşelerine doğru zarif bir yolculuğa çıkarıyor.
Ana karakter Feribe, yaşadığı talihsizlikleri, olumsuzlukları, unutmak için MİM(Mazi İmha Merkezi) isimli bir kuruma başvuruyor. Gelin görün ki,bunun aslında bir unutma değil, hatırlama çabası olduğuyla yüzleşiyor.
Feribe’yi okurken bana sık sık, “Gerçekten unuttuğum şeyler mi var, yoksa hatırlamaya cesaret edemediklerim mi?” sorusunu sorduran roman, unutmaktan çok hatırlamanın, yüzleşmenin hikâyesi.. Çünkü bazı acılar silinmez; sadece sessizleşir. Ve sessizlik büyüdükçe, insan kendine bile yabancılaşır.
Zaman zaman şiirsel -altı sessiz çığlıklarla dolu-, zaman zaman keskin bir dille yazılmış Unutma Dersleri , geçmişi unutmanın değil, onunla barışmanın dersini veriyor. Ve kitap, bittiğinde, bazen, unutmanın değil, hatırlamaya, affetmeye karar vermenin iyileştirdiğini öğretiyor.