“Bütün dünyayı onaramazsın ama onarmaya kolunun uzandığı yerden başlayabilirsin. Bir ruhun diğerine yardıma heveslendiği, bir ıstırabı dindirmeye talip olduğu her seferinde dünya güzelleşir ve buraya geldiğimizde, insan olduğumuza değer.”
Kendisini tanıyan insan, en güçlü insandır.
Kendisiyle yüzleşebilen insan, en cesur insandır.
Elindekilerin değerini bilen, en zengin insandır.
Kendisinden soyunabilen insan, en özgür insandır.
Sevdiğini kaybettiğinde insan neden canı yanmış yok olmuş hissediyor bilir misin? Ölen için ağladığını zannetme, aslında orada ağladığı kişi kendisidir. Onu göremeyecek, onun lezzetinden tat alamayacak olduğu için kendini yerden yere vurur. Halbuki bilse aslında onun kaybolmadığını, sadece oyundan çıkma zamanının geldiğini, bunları hisseder mi?
Allah'a kavuştuğu için, ayrılık sanrısından gerçeğine, sevgilisinin yanına döndüğü için onun keyfi yerinde iken sen kendin için acı çekiyorsun.
Eğer ölmeden ölmeyi yaşama şansına sahip olmak istersen Allah'a teslim olup bütünün bir parçası olduğunu anlaman ve her şeyin bir rüyadan ibaret olduğunu görmen lazım. İşte o zaman ne burası ne orası kalır tüm perdeler kalkar ve özünle buluşursun.