Başkaldırının Destanı: İnce MemedEdebiyat
“İnce Memed”i sadece bir roman olarak okumadım; sanki bir toprak parçası, bir dağ, bir ağıt okudum. Yaşar Kemal’in kelimeleriyle Çukurova’nın sıcağını yüzümde, toprağın çatlağını ellerimde hissettim.
Kitap boyunca en çok şunu düşündüm: Bir insan kaç kere susar? Kaç kere yutkunur? Kaç kere başını eğer, ta ki artık eğecek başı kalmayana dek? Memed işte tam bu noktada çıkıyor karşımıza. Genç yaşında yoksulluğun, adaletsizliğin, zorbalığın ne demek olduğunu öğrenmiş bir çocuk. Ancak Memed’in hikâyesi, klasik “zalim ağaya başkaldıran halk çocuğu” klişesine sıkışmıyor. O kadar derin, o kadar insani bir dönüşüm izliyoruz ki… Memed, dağa çıkarken yanında sadece silah değil, bir halkın umudunu taşıyor.
Yaşar Kemal’in doğayı anlatışı bambaşka bir yerde duruyor. Toroslar sadece arka plan değil, neredeyse bir karakter gibi romana dahil. Rüzgâr konuşuyor, dağlar sığınılacak birer anne gibi kucaklıyor. Her betimleme, her cümle, toprağa duyulan bir sevdayı taşıyor.
Bir yandan da şunu düşündüm: Memed aslında biraz da hepimiziz. Bir noktada haksızlığa uğramış, sessiz kalmış, sonra içinden bir yerden yükselen o tanıdık sesle “yeter” demiş yanımız. Belki dağa çıkmadık ama hepimizin içinden bir “İnce Memed” geçmiştir.
İnce Memed, sadece okunacak değil, içselleştirilecek bir roman. Bittiğinde roman bitmiyor. O çığlık, o kavga, o umut aklında kalıyor insanın.
··
1.123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.