ahmetsefagunes.blogspot.com
Küçükken kitaplara sığınırdım.
Ne aradığımı bilmeden okurdum, ama bazı cümleler içimde bir yere dokunurdu.
Kimi zaman bir kelimeye takılır, onun peşinden günlerce giderdim.
Sonra zamanla sadece okumak yetmemeye başladı.
Bende kalanları dışarı çıkarmanın başka bir yolunu aradım.
Ve yazmaya başladım.
İlk başta ne söylediğimi ben de bilmiyordum.
Ama yazmak iyi geliyordu.
Bir şey açıklamak için değil, içimdeki sessizliği duymak için yazıyordum.
Çoğu zaman ne hissettiğimi tam anlatamıyordum — o yüzden hep satır aralarında sakladım.
Yıllar geçti.
Hâlâ okuyorum.
Ama artık bazı şeyler sadece yazarken yerini buluyor.
Tokluk, hayatı düşündürür. Toklukla birlikte, hayatla olan bağlar artar, kavileşir. Tokluk bir gâvur şeydir. İyi bir gâvurluktur tokluk. Kini azaltır, hoş görürlüğü arttırır.