Hikâye Güçlü, Ama Nefes NefeseEdebiyat
“Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü…” diye başlar Charles Dickens’ın en meşhur romanlarından İki Şehrin Hikâyesi. Bu ikonik açılış cümlesi, bizi Londra ve Paris’in fırtınalı yıllarına davet eder. Ancak bazı okurlar için bu davet, roman boyunca hızla akan olaylar yüzünden bir koşturmacaya dönüşebilir. Olaylar hızla gelişir, karakterler arka arkaya sahneye çıkar, devrim kapıya dayanır — ve geriye şöyle bir soluklanmak bile zorlaşır.
Bazı Dickens romanlarında olaylar ağır ağır gelişir; uzun betimlemeler, karakter çözümlemeleri, ince sosyal göndermeler okura bolca vakit verir. İki Şehrin Hikâyesi ise farklıdır. İlk bölümlerde birden fazla karakter tanıtılır, isimler havada uçuşur: Lucie Manette, Charles Darnay, Sydney Carton… Ardından mahkeme sahnesi, Fransa’daki aristokratların dramı, Bastille’in düşüşü, bir başka tutuklanma derken okur neredeyse sayfaların arkasından koşmak zorunda kalır.
Romanın merkezinde güçlü karakterler vardır, ama bazıları yeterince derinleşmeden sahneden çekilir. Sydney Carton gibi önemli bir figür bile, bazı okurlar için ancak son bölümlerde anlam kazanmaya başlar. Oysa romanın hızından ötürü, bu karaktere olan bağ geç oluşabilir — hatta bazı okuyucular onun dönüşümünü “ani” bulabilir.
İki Şehrin Hikâyesi, tematik olarak son derece zengin bir metindir: fedakârlık, aşk, devrim, sınıf çatışması… Dickens burada anlatacak çok şeyi olduğunun farkındadır ama bu kez zaman kısıtlı gibidir. Bu nedenle bazı okuyucular için roman hızlı akan bir nehir gibi görünür: güzeldir, ama kenarında durup manzaranın tadını çıkarmak mümkün olmayabilir. 
İki Şehrin Hikâyesi 
Charles Dickens
İki Şehrin Hikâyesi Charles Dickens·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.