Ana karakterimiz Athena. Ama aslında Junie. Ama aslında yazarın kendisi mi? Ama aslında... Aman neyse.
Yani kitap öyle bir “ben kimin hikâyesiyim” sorusuna giriyor ki, biz okurlar da bir noktada kimliğimizi falan sorguluyoruz.
Ben kimim? Ben bunu niye okuyorum? Bu neyin intihali, neyin izdihamı?
Bak mesela, Athena bir gün geliyor, Asya kökenli ama beyazlar gibi yazıyor, sonra siyah gibi konuşuyor, sonra Latin gibi dert yanıyor.
Derken herkes “ne orijinal yazmış” diyor.
Meğer kızın yaptığı şey: Ctrl+C ve utançsız Ctrl+V.
Yazar R.F. Kuang diyor ki aslında:
“Siz kültür diyorsunuz ama o kültürü önce paketliyor, sonra satıyor, sonra da üstüne isim yazıyorsunuz.”
Kitabın en bomba özelliği:
Kendi kendini gömüyor.
Yani yazarı da karakteri de öyle egolu ki...
Birbirlerini yerken biz “ay çok iyi yazmış ama ya” diye arkada dedikodu yapıyoruz.
Sonuç olarak...
Bu kitap bir roman değil.
Bir sahne gibi.
Bir edebiyat dünyası dramı.
Bir “yeter ya artık şu ödül törenlerinde ağlamayın” isyanı.
·
4.776 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
