GÜNLER AYLAR YILLAR
Yan Lianke
George Orwel'dan 
Paris ve Londra'da Beş Parasız kitabını okuduğumda 'bu nasıl bir açlık, nasıl bir çaresizlik' demiştim. Sonrasında Knut Hamsun'ın 
Açlık'ını okuduğumda ise 'başa baş giderler herhalde' diye düşünmüştüm. Ama Yan Lianke'in anlattığı açlık bambaşka bir yoksunluk...
Uzak Doğu kültürüyle yetişmiş yazarların romanlarını okuyanlar, anlatım ve tasvirlerin ne kadar yalın olduğunu biliyordur. Bu yazarlar hisleri açıktan vermez, bizim hissetmemizi bekler. Tıpkı anlatılan olayı yaşayan kişi olsaydık nasıl hissedeceğimiz gibi, yazılan öykü/roman da aynı şeyleri hissettirir. Basit ve tek düze cümlelerle insana dokunan hikayeler yazılır. Bu kitapta ise benzer bir teknik kullanılsa da - ki bu konuşma tarzının Uzak Doğunun günlük dili olduğunu anlıyoruz- insanın nefesini kesecek kadar etkileyici bir hikaye kaleme alınmış.
Yazar ustalığını daha ilk cümlesinde göstermiş: "Büyük kuraklığın olduğu o yıl, zaman kavramı da kavrula kavrula küle döndü; gün, yakalamaya çalıştığınızda kor gibi elinize yapışıyordu."
Kitabın bu giriş cümlesi, aslında hikayenin kalan kısmının da neler vaat ettiğinin bir numunesi gibi...
Günler Aylar Yıllar, doğaya karşı verilen çetin bir mücadelede yeşeren umutların hikayesi.. İhtiyar Adam ve Kör Köpeğin şaşılası kararlılıkları okurken beni hayrete düşürdü. Asıl şaşırdığım ise yokluğun ortasında, sadece umudu olan bir ihtiyarın açlığa ve öfkeli tabiata karşı direnirken insanlığını kaybetmeme uğruna katlandıkları oldu.
Kitap sadece 100 sayfa. Fakat okumak hiç de kolay değil. Boğazınıza oturan yumruyu ve istemsizce başvurduğunuz gözyaşlarını da hesaba katarsak hacimce çok daha büyük kitaplardan daha etkili olduğunu da söyleyebiliriz.
Kitabı bitirdikten sonra bir süre ağladım. Yediğimiz yemeklerden sonra tabaklarımızda kalan her pirinç/nohut/fasülye/mısır tanesi için daha fazla dikkatli olmak gerektiğini düşündüm. Bir işi yapamayıp da pes ettiğimde 'gerçekten her yolu denemiş miydim' diye kendimi sorgulamaya karar verdim. İnsanın sadece kendi için değil, hiç görmese bile, hiç bilmeseler bile kendilerinden sonra gelenler için de fedakarane bişeyler yapması gerekliliğini bir kez daha idrak ettim.
Ne duru bir anlatımdı...
Ne keskin bir felsefeydi...
Ne garip bir hikayeydi...
Ne nefis bir kitaptı...
İyi ki kitaplar var...
"...yaşam ve ölümü kader belirler, dedi, şimdi yazı tura atacağım, eğer tura gelirse, sen gömeceksin beni mezara, vücudum gübre olsun; eğer yazı gelirse, ben gömeceğim seni mezara gübre ol diye."
Paris ve Londra'da Beş Parasız kitabını okuduğumda 'bu nasıl bir açlık, nasıl bir çaresizlik' demiştim. Sonrasında Knut Hamsun'ın Açlık'ını okuduğumda ise 'başa baş giderler herhalde' diye düşünmüştüm. Ama Yan Lianke'in anlattığı açlık bambaşka bir yoksunluk...
Uzak Doğu kültürüyle yetişmiş yazarların romanlarını okuyanlar, anlatım ve tasvirlerin ne kadar yalın olduğunu biliyordur. Bu yazarlar hisleri açıktan vermez, bizim hissetmemizi bekler. Tıpkı anlatılan olayı yaşayan kişi olsaydık nasıl hissedeceğimiz gibi, yazılan öykü/roman da aynı şeyleri hissettirir. Basit ve tek düze cümlelerle insana dokunan hikayeler yazılır. Bu kitapta ise benzer bir teknik kullanılsa da - ki bu konuşma tarzının Uzak Doğunun günlük dili olduğunu anlıyoruz- insanın nefesini kesecek kadar etkileyici bir hikaye kaleme alınmış.
Yazar ustalığını daha ilk cümlesinde göstermiş: "Büyük kuraklığın olduğu o yıl, zaman kavramı da kavrula kavrula küle döndü; gün, yakalamaya çalıştığınızda kor gibi elinize yapışıyordu."
Kitabın bu giriş cümlesi, aslında hikayenin kalan kısmının da neler vaat ettiğinin bir numunesi gibi...
Günler Aylar Yıllar, doğaya karşı verilen çetin bir mücadelede yeşeren umutların hikayesi.. İhtiyar Adam ve Kör Köpeğin şaşılası kararlılıkları okurken beni hayrete düşürdü. Asıl şaşırdığım ise yokluğun ortasında, sadece umudu olan bir ihtiyarın açlığa ve öfkeli tabiata karşı direnirken insanlığını kaybetmeme uğruna katlandıkları oldu.
Kitap sadece 100 sayfa. Fakat okumak hiç de kolay değil. Boğazınıza oturan yumruyu ve istemsizce başvurduğunuz gözyaşlarını da hesaba katarsak hacimce çok daha büyük kitaplardan daha etkili olduğunu da söyleyebiliriz.
Kitabı bitirdikten sonra bir süre ağladım. Yediğimiz yemeklerden sonra tabaklarımızda kalan her pirinç/nohut/fasülye/mısır tanesi için daha fazla dikkatli olmak gerektiğini düşündüm. Bir işi yapamayıp da pes ettiğimde 'gerçekten her yolu denemiş miydim' diye kendimi sorgulamaya karar verdim. İnsanın sadece kendi için değil, hiç görmese bile, hiç bilmeseler bile kendilerinden sonra gelenler için de fedakarane bişeyler yapması gerekliliğini bir kez daha idrak ettim.
Ne duru bir anlatımdı...
Ne keskin bir felsefeydi...
Ne garip bir hikayeydi...
Ne nefis bir kitaptı...
İyi ki kitaplar var...
"...yaşam ve ölümü kader belirler, dedi, şimdi yazı tura atacağım, eğer tura gelirse, sen gömeceksin beni mezara, vücudum gübre olsun; eğer yazı gelirse, ben gömeceğim seni mezara gübre ol diye."
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.