Aşkın Formülü kitabında Quan ı sevmiştim ama bu kitapta kendisine bayıldım. Bad boy görünümlü, her yeri dövmeli, motorcu güya kendisi ama aslında o kadar hassas, duygusal ve verici ki bayıldım bayıldım. Anna karakterine de bayıldım, çok gerçek bir karakterdi. Duygularıyla duygusuzluklarıyla, algılarıyla algısızlıklarıyla. Çünkü Annanın teşhisi konulmamış ve aileler tarafından görülmek istenmemiş bir otizm spektrum bozukluğu var. Farkında olmadığı için senelerce kendini herkese uydurmak ve sevdirmek için içten içe tükenmişte tükenmiş ki keza kitapta bu tükenip bittiği, dibe vurduğu süreçleri, kendini toplamaya, öz benliğini ve kendi sesini bulmaya çalışmasını okuyoruz. Yalnız bu uzun bir süreç oluyor, o anlamda kitaba klasik bir romcom gözüyle bakmamak gerektiğini bilmeniz lazım. Sihirli bir değnekle Anna da Quan da birden tozpembe bir hayata düşmüyorlar. Kitapta romantizmden çok hayata tutunabilme, kendine inanabilme kısmı daha fazla. Yalnız son biraz acaleye getirilmiş bence daha uzun ve detaylı olsaydı daha sindirilebilir ve keyifli olurdu. Ayrıca Quan ın anlatımını da daha fazla okumak, onun açısından daha fazlasını görmek isterdim. Quan güzel ve özel bir karakterdi. Ama yazarın notundada belirttiği gibi bu kitap kendi yaşamından bir kesitmiş, o yüzden yazabilmesi ve bunu başkalarıyla paylaşabilmesi biraz uzun ve zor olmuş. Bundan ötürü çokta irdelemeden, okumaktan çok keyif aldığım, güzel bir kitaptı kendileri diyerekten olayın peşini bırakıyorum.
·
552 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
