Herkes korkar kendi rezaletinden! Onur… korkar kırılmaktan, çevreye saçılmaktan
Herkes aslında bilir kendini ve tırmanabileceği tepeleri, korkar kendi rezaletinden
Omzumda taşıyorum kocaman bir yük, aheste aheste sürüklüyorum onu gittiğim her yere
O koca bir rezalet!
Çöp kutusunda bir pırlantayım belki, ama… ya çöpü seviyorsam?
Ben biriyim işte herkes gibi omzumda binlerce rezalet, parçalanmış onurum avuçlarımın içinde tırmanıyorum “belki” dediğim tepelere
Tepeye çıksam ayıplanır mıyım? Ya da atılır mıyım o tepenin uçurumundan aşağı?
Ya avuçlarımdaki kırılmış onurum ne olacak? Karışırsa toprağa toz taneleri gibi
Belki şehre bir yabancı gelir
Dans ederim sanki omzumda yüklerim yokmuşcasına şarkılar söylerim
Ben kendimi bilirim, kendimle avunurum güzel elbiseler giyerim
Bir gözlüğüm var, görürüm omuzlardaki yükleri, boş omuz sevemem de zaten bana hep soğuk gelir
Ama belki şehre yabancı biri gelir kaldırır omzumdaki tüm yükleri yerine başıma güzel bir taç takar
Kim bilir Jane… belki biz de iyi şeyleri hakediyoruzdur.