Bazen sokakların sessizliğinde gizli bir ses dolaşır. Herkesin gözünün önündedir ama kimse duyamaz onu. İşte bu kitap, o sesi duyanların hikâyesi.
Üç farklı olay, üç ayrı düğüm, ama çözüm hep aynı yerde başlıyor: Gözlerin bakıp da görmediği yerde. Olaylar derin gibi görünür ama aslında en yüzeydedir. Yüzeyin altını eşeleyen herkes kaybolur, çünkü asıl mesele yüzeyde olana ne kadar dikkat ettiğindir.
Kimi zaman bir çığlık anlaşılmaz bir dilden gelir. Kimi zaman her şeyi bilen biri, bildiğini gizlemek için yalnızca durur. Bazıları ise gerçeği saklamak için karmaşaya sarılırken, başkaları her şeyi olduğu gibi bırakır — çünkü bilinirlik bazen en iyi kamuflajdır.
Kitaptaki zekâ, hesapla değil, sezgiyle işler. Sayılar değil, bakışlar; silahlar değil, sözsüzlük önemlidir. Olaylar değil, olayların nasıl anlatıldığı her şeyi değiştirir. Sıradan bir bakış için karmaşa, gerçek bir zihin için simetrik bir düzendir.
Bu öyküler, sadece kimin ne yaptığıyla ilgilenmez. Asıl soru: Neden böyle düşündün? Cevap, çoğu zaman söylenmeyenlerdedir.
Belki de en zor şey, karmaşığın içinden sadeliği ayıklamak. Poe bunu yapıyor. Gözümüzün önündeki perdeleri tek tek kaldırıyor ama öyle ustaca yapıyor ki perdeler kalkarken onları hâlâ yerinde sanıyoruz.
Bir şey daha: Herkes izleri takip eder. Ama bazıları adımların nereye basmadığını fark eder.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.