Anna Karenina İncelemeEdebiyat
Normalde bir kitabı bitirdiğimizde ya hafifleriz, ya da yaşananlardan dolayı üzerimize ağırlık çöker. Anna Karenina’yı bitirdiğimde bunlardan ikisini de tam anlamıyla hissedemedim, bir şey içimde yarım kaldı. Çünkü kitabın karakterleriyle birlikte varlığına çok alışmıştım, okuma koltuğuma oturup kahvemi hazırladığımda, artık Anna Karenina kitabının 1062 sayfalık tuğla gibi kalınlığını sehpanın üzerinde görememek beni biraz sarsmıştı. Zaten kitabı okumuyor yaşıyordum, karakterlerin her birinin içinde olup duygularını hissedebilmek çok özeldi. Kitaplar iyi yazıldıklarında bunu bizlere zaten verirler, fakat Tolstoy bu durumu bir üst seviyeye çıkartmış ve derinden hissettirmişti. Özellikle iç dünyasını okumayı en sevdiğim karakter Levin oldu, yaşamı, hayata bakışı ve kendisiyle iç hesaplaşmaları çok özeldi…hatasını anlayıp düzeltebilmeye yönelik bir karakter olması ve bununla birlikte değerlerini de ciddiyetle savunması bana okurken çok keyif verdi. Veslovski adındaki gencin yersiz davranışları karşısında Levin’in en sonunda verdiği karar, onu bir kez daha tebrik etmemi sağladı. Köy bölümlerini okurken çok keyif almıştım, dikkatimi çeken bir başka unsur da kitapta iki farklı atmosfer olmasıydı; Levin’in kitabın başlarındaki karamsar görünen fakat zamanla çabalayarak aydınlattığı yaşamı. Bir diğeri ise; Anna’nın başta ışıltılı, güzel görünen ama aslında kendisinin kabulü ile çokça karamsar ve hatta gittikçe daha da kararan hayatı…Bu aydınlık ve karanlık detayı bizlere çok şeyi anlatıyor aslında, iki karakter de kaygılıydı, iki karakter de çok düşünüyordu belki, fakat bir noktada düşüncelerimizi ifade edebilmeyi öğrenmeli ve kaygılarımızda boğulduğumuzda asla anlaşılamayacağımızı da görmemizi sağlıyordu. Çünkü eğer biz korkularımızla şartlar ne olursa olsun yüzleşemezsek,
·
86 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.