Sovyet döneminde sanatla, müzikle, dostlukla hayatta kalmaya çalışan insanların hikâyesi olan Yeşil Otağ, okuduğum yorumlarla beni heyecanlandırmıştı. Ancak ne yazık ki okuma deneyimim umduğum gibi olmadı.
İlerledikçe karakter sayısının artması zihnimi yordu, ilgim dağıldı. Bazı sayfaları gerçekten atlamak istedim ama sebat ettim ve beş günün sonunda kitabı bitirdim.
Kötü müydü? Asla.
Ama bence çeviride sıkıntılar vardı ve yazım yanlışları oldukça fazlaydı. Normalde bu tür detaylar beni pek rahatsız etmez; kitaba kaptırdığımda çoğunu fark etmem bile. Ama bu kitapta öyle olmadı.
Hem sevdim… hem de sevemedim diyebilirim.
Unutur muyum? Sanmam.
İz bıraktı ama akmadı.
·
518 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Benim de ilk birkaç sayfada bile dikkatimi çeken hem yazım yanlışları hem de çeviri. Çeviri cidden bir kitabı rezil de edebiliyor, vezir de.