10/10
2025 52. kitabı
"İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde..
Sanki her şey başka türlü olabilirdi...
Oğuz Atay
__________________
Evett bir Oğuz Atay eseri daha bitti elimde duruyor ama ben şu an ne hissediyorum bilmiyorum, karmaşık duygular içindeyim.. ama Hikmet sonun öyle olmamalıydı dostum.
Seni çok sevdim keşke elinden tutabilseydim yalnız değilsin diyebilseydim.. Bazen bazı kitapları öyle benimseriz ki içimizdeki benlikle savaşırız kimi zaman tanışırız. Bu eser beni yara(an)layan bir kitap oldu onu çok sahiplendim kitaplığımda yeri farklı olacak. Offf bilmiyorum şu an neden duygulandığımı da bilmiyorum belki de içimdeki o eksikliği gün yüzüne çıkardı..
Oğuz Atay Tutunamayanlar eserinin sonunda diyor ya "Tutunayamanların romanı biter mi? Bitmez." Gerçekten bitmiyor. Tutunamayanlar eserinde sizi bir Selim karşılıyordu; anlaşıl(a)mayan Selim, her şeyi yanlış yapan Selim, yalnız kalan Selim, düşünceleri sırtına ağır gelen Selim... Bu eserde ise Selim'in yerini Hikmet alıyor. Hikmet Selim'den farklı olarak yeri geldiğinde ayağa kalkmayı başarmış bir karakter. Evet kimi zaman sevgisiz kalmış, kimi zaman ise bildiğinden kuşku duymuş bir Hikmet. Sevdiği insanlardan eşit derecede ilgi ve sevgi görmemiş bir Hikmet. Hikmetten biraz daha bahse dalalım;
Hikmet bir oyun yazarıdır. Çeşitli konularda oyun yazan biri.. iç sesler ve diyaloglar o kadar fazla ki "iki gözüm Hikmet'im şu an burada ne işimiz var?" diyerek çok söylendiğim oldu :) Tutunamayanlar'da Selim'in yarattığı bir Olric vardı, bu eserde ise Hikmet'in yarattığı bir albay var "Hüsamettin Tambay". Sürekli albayla çatışarak diyaloglar kaleme alıyor.. Aslında aldığı oyun hayatın ta kendisi..
"Tehlikeli Oyunlar" dediğimiz bu oyun aslında hayatın sahne bulmuş hali.. Sahne hayat ve biz okurlar o hayatın kimlikleriyiz...
Zülfü Livaneli "Serenad" eserinde; "Herkes kendi hikâyesinin baş rolünde oynuyor." diyor. Evet hepimiz kendi hikayemizi yaşıyoruz. Sahnenin hangi tarafındasınız? Kimi zaman oyuncu kimi zaman seyirci ama illa bir rolümüz var değil mi? Senaryomuz olan kader ise en güçlü bir kalem olan Tanrı'nın kalemi ile yazılmış. Rolün dışına çıkamazsınız, ki eğer çıkarsanız oyunu bozarsınız. Oyun bozulunca suçlu kim olur?
Eserde, "Hepimiz, büyük bir kaderin oyuncaklarıyız.." diyor. Evet hepimiz bir rol üstlenmiş o rolün hakkını vermeye çalışıyoruz. Hikmet'te ona düşen rolün hakkını vermeye çalışıyor. Hayır albayım daha iyi olmalıydı, burası olmadı.. Sevgi gitmemeli, Bilge gitmemeli niye gittiler albayım dediğinde üzüldüm. Onlar rollerini oynadılar ve sahneyi terk ettiler, tıpkı bizim hayatımıza giren insanların rolllerini oynayıp sahneyi terk etmeleri gibi. Gideni durdurmak oyunun akışını bozmaktır. Unutmayın oyunun senaryosunu yazan ve nasıl biteceğine karar veren yazarın kendisidir. Biz rolümüzün hakkını verelim. Alkış tutan eller duymak bizi daha da mutlu eder..
En son izlediğim "When Life Gives You Tangerines" dizisinde bir diyalog geçiyor bu kitabı çok güzel tamamladı.
"Hepimiz bir sahnedeyiz, kendi hayat sahnemizde.."
Hepimiz Hikmet'ten bir parçayı kendimizde bulacağız. Kitap Tutunamayanlar'ın devamı niteliğinde bir eser. Bilerek yavaş yavaş okudum sindire sindire onunla konuşarak.. İyi ki tanıdım Hikmet'i, yalnız olmadığımı bildim. Siz de onunla tanışın, onunla konuşun. Yeri geldiği zaman Hikmet dur yahu albaya kızıp durma yeter deyin, o senin iyiliğini istiyor deyin.
Okumayı düşünenlere kesinlikle tavsiye ediyorum, pişman olmayacaksınız.
Keyifli ve istifadeli okumalar dilerim...
Oğuz Atay
__________________
Evett bir Oğuz Atay eseri daha bitti elimde duruyor ama ben şu an ne hissediyorum bilmiyorum, karmaşık duygular içindeyim.. ama Hikmet sonun öyle olmamalıydı dostum.
Seni çok sevdim keşke elinden tutabilseydim yalnız değilsin diyebilseydim.. Bazen bazı kitapları öyle benimseriz ki içimizdeki benlikle savaşırız kimi zaman tanışırız. Bu eser beni yara(an)layan bir kitap oldu onu çok sahiplendim kitaplığımda yeri farklı olacak. Offf bilmiyorum şu an neden duygulandığımı da bilmiyorum belki de içimdeki o eksikliği gün yüzüne çıkardı..
Oğuz Atay Tutunamayanlar eserinin sonunda diyor ya "Tutunayamanların romanı biter mi? Bitmez." Gerçekten bitmiyor. Tutunamayanlar eserinde sizi bir Selim karşılıyordu; anlaşıl(a)mayan Selim, her şeyi yanlış yapan Selim, yalnız kalan Selim, düşünceleri sırtına ağır gelen Selim... Bu eserde ise Selim'in yerini Hikmet alıyor. Hikmet Selim'den farklı olarak yeri geldiğinde ayağa kalkmayı başarmış bir karakter. Evet kimi zaman sevgisiz kalmış, kimi zaman ise bildiğinden kuşku duymuş bir Hikmet. Sevdiği insanlardan eşit derecede ilgi ve sevgi görmemiş bir Hikmet. Hikmetten biraz daha bahse dalalım;
Hikmet bir oyun yazarıdır. Çeşitli konularda oyun yazan biri.. iç sesler ve diyaloglar o kadar fazla ki "iki gözüm Hikmet'im şu an burada ne işimiz var?" diyerek çok söylendiğim oldu :) Tutunamayanlar'da Selim'in yarattığı bir Olric vardı, bu eserde ise Hikmet'in yarattığı bir albay var "Hüsamettin Tambay". Sürekli albayla çatışarak diyaloglar kaleme alıyor.. Aslında aldığı oyun hayatın ta kendisi..
"Tehlikeli Oyunlar" dediğimiz bu oyun aslında hayatın sahne bulmuş hali.. Sahne hayat ve biz okurlar o hayatın kimlikleriyiz...
Zülfü Livaneli "Serenad" eserinde; "Herkes kendi hikâyesinin baş rolünde oynuyor." diyor. Evet hepimiz kendi hikayemizi yaşıyoruz. Sahnenin hangi tarafındasınız? Kimi zaman oyuncu kimi zaman seyirci ama illa bir rolümüz var değil mi? Senaryomuz olan kader ise en güçlü bir kalem olan Tanrı'nın kalemi ile yazılmış. Rolün dışına çıkamazsınız, ki eğer çıkarsanız oyunu bozarsınız. Oyun bozulunca suçlu kim olur?
Eserde, "Hepimiz, büyük bir kaderin oyuncaklarıyız.." diyor. Evet hepimiz bir rol üstlenmiş o rolün hakkını vermeye çalışıyoruz. Hikmet'te ona düşen rolün hakkını vermeye çalışıyor. Hayır albayım daha iyi olmalıydı, burası olmadı.. Sevgi gitmemeli, Bilge gitmemeli niye gittiler albayım dediğinde üzüldüm. Onlar rollerini oynadılar ve sahneyi terk ettiler, tıpkı bizim hayatımıza giren insanların rolllerini oynayıp sahneyi terk etmeleri gibi. Gideni durdurmak oyunun akışını bozmaktır. Unutmayın oyunun senaryosunu yazan ve nasıl biteceğine karar veren yazarın kendisidir. Biz rolümüzün hakkını verelim. Alkış tutan eller duymak bizi daha da mutlu eder..
En son izlediğim "When Life Gives You Tangerines" dizisinde bir diyalog geçiyor bu kitabı çok güzel tamamladı.
"Hepimiz bir sahnedeyiz, kendi hayat sahnemizde.."
Hepimiz Hikmet'ten bir parçayı kendimizde bulacağız. Kitap Tutunamayanlar'ın devamı niteliğinde bir eser. Bilerek yavaş yavaş okudum sindire sindire onunla konuşarak.. İyi ki tanıdım Hikmet'i, yalnız olmadığımı bildim. Siz de onunla tanışın, onunla konuşun. Yeri geldiği zaman Hikmet dur yahu albaya kızıp durma yeter deyin, o senin iyiliğini istiyor deyin.
Okumayı düşünenlere kesinlikle tavsiye ediyorum, pişman olmayacaksınız.
Keyifli ve istifadeli okumalar dilerim...
··
1 +1'leme
·716 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sosyolojide "dramaturjik yaklaşım" diye bir kavram var. Sosyal hayatı oyun sahnesine benzetiyor bu yaklaşımın savunucusu Erving Goffman.. Bu dönem öğrendiğimiz bir kavramdı Sosyolojide🌟☺️. Tehlikeli oyunlar da ona benziyor bence,hayatın küçük bir provasını sunmuş yazar😍🌹.
Bunun dışında, Oğuz Atay'cım iç dünyamıza dokunuyor, duygularımıza dokunuyor, ondan bu kadar hissediyoruz bence 🥹🫂,hakkın var 
Çiğdem✿ hocam 💐🤗
Çok hoş,samimi bir inceleme olmuş kıymetli hocam, daim olsun dileklerimle 🥰❤️🤗
Çiğdem✿ hocam 💐🤗
Çok hoş,samimi bir inceleme olmuş kıymetli hocam, daim olsun dileklerimle 🥰❤️🤗Kıymetli yorum ve katkınız için çok teşekkür ederim kıymetli hocam ✨🌹
Kesinlikle hocam, Oğuz Atay'ın kalemi insanı derinden etkileyen bir kalem...
Vakit ayırdığınız için teşekkür ederim tekrardan. Keyifli ve istifadeli okumalar dilerim ✨🌹