Bu kitap büyük bir aşkı anlatmıyor aslında.
Büyük bir yalnızlığı,içe kapanışı, bir hayatın sessizce akıp gidişini anlatıyor.
Ve o yalnızlığın içine, sevmenin ne kadar sessiz, ne kadar derin bir şey olduğunu koyuyor.
Raif Efendi, çoğu insanın yanından geçerken fark etmeyeceği kadar silik bir adam. Oysa anlıyorsun bu suskunluğunda bir çığlık varmış meğer... Onun iç dünyası, bir kitabın tüm sayfalarını dolduracak kadar gürültülü,içine ağlayacak kadar yaralı.
Okudukça anlıyorsun; bazen insanlar konuşmaz çünkü kimse anlamaya çalışmaz.
Ve Maria…
Sadece bir kadın değil, bir duruş;Raif’in içinde bastırdığı her şeyin yansıması gibi.
Cesaretin, özlemin, özgürlüğün, arayışın…
İkisinin hikâyesi geç kalınmış bir buluşmanın hikâyesi değil.
Aslında yaşanamamış bir yakınlığın iç acısı.
O yüzden bu romanın dili sakin ama etkisi güçlü.
Sana yüksek sesle bir şey söylemiyor, ama sayfaları çevirdikçe kalbinde bir ağırlık hissediyorsun.
Son cümle bittiğinde sadece bir kitap bitmiş olmuyor
Sanki biri sana yıllar sonra yazdığı ama postaya veremediği bir mektubu okutup çekip gidiyor..
#k:557sa 
Sabahattin Ali
Sabahattin Ali
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.