Öncelikle kitap çok kötü bir kitap değil. Peki ben neden 5 verdim? Anlatayım...
Asosyal, duygusal açıdan Gülseren Budayıcıoğlu tedrisatından geçmişçesine bir ruh haline sahip, derdini seveyim(!) dedirten travmaların izlerini taşıyan karakterler ile derinlik yaratmaya çalışan, bu şekilde içeriğe derinlik verdiğini sanan yazarları oldum olası sevemedim şekerim.
Bu yazar zaten önceki kitaplarında da yine aynı şablonu kullanarak ilerliyordu. "Yılın kitabı" diye ağzımıza burnumuza sokulmaya çalışılan bu kitapta da yine kendini tekrar etmiş.
Ya gerçekten bu kitap piyasasındaki trendleri kim yönetiyor, okurlara "bunu okuyacaksınız" diye kim dayatma yapıyor çok merak ediyorum. Neredeyse bir yıl şu kitabı okumamaya direndim çünkü biliyordum başıma geleceği, sonunda merakıma yenildim ve sinir küpü gibiyim şu anda!
Tamam bu facia bir kitap değil. Kağıt israfı da denemez. Ne bileyim kepazelik de diyemezsin. Ama bu iyi bir kitap değil şekerim. Tanrı seni inandırsın değil ayol. Şu kitaba 10 üzerinden 5'in üstünde puan veren kendine okur mokur demesin. Çok ciddiyim. Bu zevkler mevkler meselesi de değil. "Ben okudum beğendim" denip geçilecek bir şey de değil. Vasat vasattır. Sana göresi bana göresi yoktur. Misal bir kitap iyi olur sana göre 7'dir bana göre 8'dir puanı o ayrı mesele. Ama vasat bir kitap, vasat bir kitaptır.
Ben artık 200-300 tane bookstagramın güdümüyle bir kitabın "Oku oku oku" diye kendine okuyacak güzel bir kitap arayan insanlara dayatmasından çok sıkıldım. Biz hangi ara yetersiz eserlere bu kadar çok prim vermeye meraklı olduk anlamakta güçlük çekiyorum.
Kardeş kavramının üstünde gezinmiş, toplumun normal tanımı üzerinde bir şeyler söylemeye çalışmış, kişi-toplum ilişkisi üzerinden bir dert yanmaya çalışmış ama kitap kocaman bir karın ağrısına bir kabızlık sancısına dönüşmüş. Hiçbir şey anlatmıyor. Festival filmlerinin sonunda yaşadığım "E yani?" kalışını şu kitabın son sayfalarında yaşarken buldum kendimi.
Çok açık bir şekilde şunu söylemezsem yapamayacağım. Ivan'ın da, Peter'ın da, Margaret'ın da, Naomi'nin de, hay o kör olasıca Sylvie'nin de, hay ben bu Koubek ailesinin kuracağı noel sofrasının da ayrı ayrı yazıldığı sayfaları bir daha görmeyeyim e mi...
Bıktık kardeşim artık bu kadar basit metinlerden acayip acayip analizler çıkarmanızdan. Gerçekten yorumların kurbanı oldum. Yani şu kitap için yazılan pozitif incelemeler kitabın o kadar çok üstünde ki, yani Rooney şu incelemeleri bir okusa "Vay be ben ne yazmışım." der. Sırf şu satırları yazmamak için kitabı ilk okuduğumda kabahati kendimde bulup ara verdim ve tekrar okudum ancak yok, bu gerçekten sıkıcı bir kitap.
10 üzerinden dil ve anlatım için 5 veririm.
Bu tarzı ilk defa okuyacaklar muhtemelen 7 vereceklerdir. 7 ve üstü bu kitaba puan veren kişiler ya kitapla çok özel bir bağ kurmuşlardır ya da bilemiyorum, artık kimseyi yargılayasım yok.
·
232 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.