Okurken çok klasik ve sonrası öngörülebilir bir konu üzerinde ilerlediğini düşündüm.Peyami Safa’nın şimdiye kadar okuduğum kitaplarının hepsi bir genç kızın kendi doğduğu büyüdüğü kültürden yüz çevirip Batı özentiliğine kapılmasını konu alıyordu şayet.Fakat Peyami Safa öyle bir yazar ki karakterleri hiçbir boşluk bırakmayacak ve çok tanıdık bulacağımız şekilde tasvir edişiyle,çok güçlü ama aynı zamanda su gibi akıp giden üslubuyla kitabı en üste taşıyor.Özellikle karakterler üzerinden verdiği Doğu’nun dıştan Batı’nın içten yoksunluğu ve bunların birbirini yiyip bitirmeden önce birbirinden eksik yanlarını tamamlaması gerektiği mesajı,son sayfalardaki Gazali alıntıları beni mest etti…