“Kendini bulmak için kaybolmak gerekir bazen…”Edebiyat & Roman
Bu kitapla aramdaki bağ tarif etmesi zor bir bağ… Okumaya başladığımda neyle karşılaşacağımı tam olarak bilmiyordum ama daha ilk sayfalardan itibaren kendimi Macondo’nun büyülü, tuhaf ve zaman zaman boğucu dünyasında buldum.
Beni en çok etkileyen karakter hiç kuşkusuz Ursula oldu. Onun o muazzam gücü, savaşçı ruhu, sabrı… Nesiller boyu süren çöküşün, karmaşanın ve yalnızlığın ortasında dimdik durdu. Sessiz ama derin bir kararlılığı vardı. Kadın oluşu, anne oluşu, köklere sahip çıkışı… Beni her defasında yeniden düşündürdü. Eğer bu roman koca bir ağaçsa, Ursula onun kökleriydi.
Pilar Ternera da aklıma kazınan karakterlerden biri. Oğlunu Ursula’ya bırakışı, sonra oğlunun büyüdükçe kim olduğunu, kimden geldiğini merak edişi… Kitap boyunca birçok kişi nereden geldiğini, kim olduğunu, kime ait olduğunu sorguluyor gibi. Bütün bu karakterler, yalnızlığı farklı şekillerde yaşıyor.
Ve José Arcadio Buendía’nın ağaca bağlanışı… İşte o sahne içimi parçaladı. Zamanla konuşmayı, sonra gerçeklik duygusunu yitirip bir ağacın gölgesine çekilen bir adam… Beni çok etkiledi çünkü sanki bazı insanlar hayatın içinde bir noktada gerçekten bağlanıyor bir yere, ama yaşamaya değil… sadece kalmaya.
Bu kitabın en zorlayıcı yönlerinden biri de isimlerdi. Neredeyse tüm karakterlerin adları birbirine benziyor. İlk başladığımda, kim kimdi karıştırmamak için isimlerin altını kurşun kalemle çizerdim. Ama 140. sayfadan sonra, işler karıştı. Artık sadece karakterlerde değil, kelimelerin içinde bile kaybolduğumu hissettim.
Ve sonra… okumayı durdurdum.
Aslında bırakmak istemedim. Ama kişisel olarak zor günler geçiriyorum. Her gece uyumadan önce okuduğum bu kitap, bir süreliğine elimden kaydı. Şu anda sayfalarına dönemiyorum ama içimde çok net bir his var: Bu hikâyeyle işim henüz bitmedi. Sadece biraz ara verdim.
Macondo’ya döneceğim.
Ursula hâlâ orada bir yerlerde bekliyor gibi. Ve ben onun gücünden biraz olsun kendime katmak istiyorum.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.