Reçine, kapağı dolayısıyla dikkatimi çeken, daha önce herhangi bir yerden duymadığım/görmediğim bir kitaptı. Konusu ilgimi çekip puanının da düşük olmadığını görünce okumak istedim ve iyi ki de öyle yapmışım, tam olarak beklentilerimdeki havada olan bir kitaptı, yazar beni yarı yolda bırakmadı. Özellikle benim gibi true crime içeriklerini takip etmeyi sevenlere önereceğim bir kitap kesinlikle. Okurken hep aklımda izlediğim vakalar canlandı, aynı onlar gibi trajik ve gerçekçi bir hikaye reçine. Aşırıya kaçmanın ne kadar tehlikeli sonuçlar doğurabileceğini anlatıyor bu kitap, saf sevginin bile aşırısının insanı kendini tanıyamayacağı bir şeye dönüştürebileceğini anlatıyor... Herkesin beğenmeyebileceği ama beğenenin de etkisinden uzun bir süre çıkmayacağı bir kitap bu. Umarım sizin için ikincisi geçerli olur.
Kitapta en başarılı bulduğum şey karakterlerin yazımı ve onların dünyaya bakış açılarının aktarılışıydı kesinlikle. Örneğin, çoğu karakter genel kanıda etik olmayacak şeyler yapıyordu ama bunu yaparken neden böyle düşündükleri ve kendilerince sebepleri öyle güzel işlenmişti ki Silas'ın, Jens'in, Maria'nın, Liv'in yaptıkları şeyleri neden yaptıklarını anlıyordunuz ama aynı anda da yaptıklarının yanlış olduğunu da düşünüyordunuz, işte bu yakalaması çok zor olan ince bir çizgi bence. Karakterlerin düşüncelerinin doğru olduğunu empoze etmeden onların yaptıklarını neden yaptığını anlatmak her yazarın başarabildiği bir şey değil ve Ane Riel bunu başarabildiği için bu kitaptaki her karakter videolardan, haberlerden gördüğümüz o ,bir insan nasıl bu hale gelebilir?, deyip anlam vermekte zorlandığımız kişilerden biriymiş gibi hissettiriyor. Jens, Liv ve Maria'nın gördüklerini onlara koydukları anlamlarla betimlemeleri nedeniyle onların dünyasını çok güzel bir şekilde anlayabiliyorsunuz ama bu dünyaya dışarıdan, Roald gibi, biri girince de tiyatro sahnesi kapanıyor, kuklaların çürük ipleri görünür hale geliyordu. Gerçek tüm çirkinliğiyle ortaya serilmişken Haarder ailesine kızmaktansa onlar adına üzülmeden edemiyordunuz.
Bu arada Silas, Jens ve Liv'in doğayla ilgili olan bölümleri de ayrı hoşuma gitti. Onların anlattığı orman sanki gerçekten cenneten fırlamış gibi bir hissiyat yaratıyordu. Bana küçükken okuduğum Gizli Bahçe romanını hatırlattı.
Dediğim gibi oldukça acıklı olan ama ne yazık ki gerçek hayatta da karşılaştığımız hikayelere ışık tutuyor bu eser. Okuyan kişiyi hem rahatsız eden hem de kitabı elinden bıraktırmamayı başaran bir kitap. Bence okuyun ve kendinizi her şeyin daha da aşırısı olabileceği gerçeğine hazırlayın.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.