Bu kitap… nasıl tarif edilir bilmiyorum. Bir roman değil, hikâye de değil ama sanki kalbime usulca dokunan bir dost gibi. Halil Cibran’ın Ermiş’i, bana bir oturuşta okunabilecek ama bir ömür boyu sindirilemeyecek metinlerden biri gibi geldi.
Kitap, Orphalese halkı tarafından çok sevilen El Mustafa’nın onlara veda ederken söylediklerinden oluşuyor. Her bölümde bir başka konuda konuşuyor: aşk, evlilik, çocuklar, emek, özgürlük, acı, sevinç… İlk başta “filozofça” konuşuyor gibi geliyor ama aslında o kadar sade, o kadar içten ki… bazı yerlerde gözlerim doldu. Çünkü söyledikleri, çok derin bir yerden ses veriyor insana.
Cibran’ın dili hem şiirsel hem de büyüleyici. Ama öyle süslü püslü değil; tam tersi, yalın ama etkileyici. Sanki yıllardır içimde dönüp duran sorulara birinin nihayet sevgiyle cevap verdiğini hissettim. Özellikle “aşk” ve “özgürlük” bölümleri… dönüp dönüp okudum. Hatta bazı cümleleri defterime yazdım. Bir yerde şöyle diyor mesela:
“Birbirinizi sevin ama sevgiyle birbirinize zincir olmayın.”
Bu cümle, içimde bir şeyleri yerinden oynattı. Sanırım hep birine tutunmakla sevmeyi karıştırmışız. Oysa bu kitap, sevmenin aslında ne kadar özgürleştiren bir şey olduğunu hatırlatıyor.
Bazen bir kitap tam zamanında gelir ya, sanki seni bulur… Ermiş tam öyle bir kitap oldu benim için. Huzursuzken okudum, içime su serpildi. Düşüncelerim darmadağınıkken okudum, sadeleştim. Beni susturduğu kadar, iç sesimi de yükseltti.
Uzun uzun tavsiye etmeye gerek yok bence. Eğer iç dünyanda bir şeyler kaynıyorsa, ya da sadece hayatı daha derin bir yerden anlamak istiyorsan, Ermiş sana da iyi gelecek. Yavaş yavaş oku, acele etme. Çünkü bazı cümleler sadece gözle değil, kalple okunmalı.
·
2.273 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabı gerçekten okumuş ve çok güzel özetlemişsiniz... Ben de en sevdiğim, en iyi kitap diye bahsederim... İki kez okudum...