Aylak Adam
Tür : Psikolojik/Varoluşçu Roman
Tema : Yalnızlık ve yabancılaşma. Boşluk hissi ve anlam arayışı. Kadın-erkek ilişkilerinin yüzeysel kalışı. Kimlik bunalımı ve varoluşsal sorgulamalar, ahlâki ikilem ve özgürlük.
Konusu : O bir aylak. Ama ne miskin, ne tembel… O; hayatı "çalışmadan yaşamak" isteyen biri değil, hayatı anlamadan yaşamak istemeyen biridir.
Romanın isimsiz kahramanı C., sokaklarda dolaşan, gözlem yapan, düşünen, kendi iç sesini takip eden bir adamdır. Ne tam anlamıyla toplumun içindedir, ne de tam olarak dışında.
Bir kadın arar, ama yalnızca bir sevgili değil. Bir bütünlük hissi arar. Bir anlam, bir uyum, bir “yerine oturma” hissi…
Hayatı boyunca içini kemiren bir boşluk vardır C.’nin içinde. Bazen bir kadında, bazen bir kitapta, bazen bir vitrinde, bazen bir sokakta o boşluğu doldurmaya çalışır. Ama hep bir şeyler eksik kalır… Hep bir şeyler düşüncelerde kalır, yaşanamadan.
Roman boyunca çok fazla şey olmaz belki ama C.’nin zihninde fırtınalar eser. Ve biz, onun iç dünyasında gezinirken, kendi sorgulamalarımızla da baş başa kalırız:
“Ben ne istiyorum gerçekten?”
“Neden bir yere ait hissedemiyorum?”
“Hayatımın anlamı yalnızca işler, insanlar ve görevler mi?”
Dönem ve Karakterler : Roman, 1950'lerin Türkiye'sinde geçse de, bugünün büyükşehir yalnızlarına, kayıp gençlerine, düşünen ruhlarına hala seslenir.
C : İsmi yoktur çünkü o herhangi biri değildir. O, “herkes gibi olmayan” biridir. Giyimine dikkat eder, edebiyat sever, zeki ve duyarlıdır. Ama aynı zamanda içe dönük, huzursuz, doyumsuz ve hep biraz “eksik”tir.
C, çalışmayı, evlenmeyi, yerleşik hayatı reddetmez ama bunlara hazır olmadan boyun eğmeyi kabul etmez. Onun hayatı “beklemek”tir. Ama neyi beklediğini de tam bilmeden…
Dil ve Anlatım Özellikleri :
Sade ama duygusal olarak yoğun bir dil. İç monologlar ve gözlem gücü çok yüksek bir anlatım. Şehir, sokaklar ve insanlar üzerinden iç dünya yansımaları.
Son sözlerim ve kişisel notum : “Aylak Adam”, bazen sokağa çıkıp hiçbir şey yapmadan sadece insanları izlediğimiz anların romanıdır. C’nin sessizliğinde kendi iç sesimizi duyarız.
Onun aşkta bulamadığını, işte bulamadığını, toplumda bulamadığını,
biz de bazen hiçbir yerde bulamıyoruz.
Yusuf Atılgan, bir hayat hikâyesi anlatmaz burada. Bir duruşu, bir reddedişi, bir arayışı anlatır. O yüzden bu romanı okurken olayları değil, duyguları izlersin ve roman bittiğinde, bir anda fark edersin: Sen de C gibi bir pencerenin kenarındasın. Sen de belki bir ses, bir dokunuş, bir anlam arıyorsun, bekliyorsun.
Notum : 9/10
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.